Ik kan er kwaad van worden. Hoe mijn kinderen flirten met grenzen. Machteloos. ‘Tot daar en niet verder’, roep ik dan iets te luid, om mijn onmacht te overstemmen. Dan zetten ze er toch nog één denkbeeldige voet over. Of een teen, of een heel lichaam. Alsof ze willen testen wat ik dan ga doen. … Lees verder
Mensen vragen vaak automatisch ‘ca va?’ Vroeger echode ik, met aangepaste intonatie, ‘ca va’. Nu niet meer. Ik zeg vaak lachend ‘eerlijk: niet fantastisch’. Dat is de korte versie. De lange klinkt genuanceerder, al deel ik die niet met iedereen. Daar zitten ‘speelplaatsouders’ niet op te wachten, denk ik, als we in het passeren snel … Lees verder
Wat is zijn leukste herinnering aan mij? Aan ons samen? Dat vraag ik mij soms af. Ik zou het natuurlijk aan hem kunnen vragen. Maar dat kan ik niet. Het is te zeggen, ik kan het wel maar ik doe het niet. Ik hou mijn vragen verborgen, als tranen achter glazen ogen. Als ik terugdenk … Lees verder
Ik was 32 toen ik moeder werd. Mijn eigen moeder had op die leeftijd al vier kleine koters rond haar benen: eerst een koningswens, dan nog twee jongens. Het waren andere tijden maar toch. ‘Geen idee hoe ze dat klaar speelde’, denk ik na één magneetkind dat continu aan mijn lijf plakt. Uren heb ik … Lees verder
De kreeften in ‘het aquarium’ van de supermarkt doen het. Zij zorgen ervoor dat Mon, nu, ter plekke besluit om geen dieren meer te eten. ‘Zo zielig dat die hier zitten’, zegt hij – zoals elke keer als we in ‘de kreeftenwinkel’ zijn, want zo noemen ze deze supermarkt. ‘Die arme kreeften hebben zelfs geen … Lees verder
De nacht was slecht. De ochtend vroeg. Dus besloot ik -voor een keer- om al koffie te pressen vóór ik drie kinderen in de auto moest pressen tegen school. Slow koffie.Slow starten.Slow. Dat nam ik mij gisteren voor, nadat ik even luisterde naar wat mijn opgetrokken schouders en flipperkasthoofd fluisterden. Trager. Niet alles doen alsof … Lees verder
Samen met de jongens in bed kruipen om het laatste hoofdstuk van de dag af te sluiten met een verhaal. Het lukt me niet altijd, omdat er óók nog een huid- en borsthongerige baby moet slapen, maar ik hou er wel van. Om als een warm hotdogworstje tussen mijn kinderen gesandwicht te liggen. En wat … Lees verder
Woohoo! Check ons staan blinken boven ‘mijn column’ in De Bond. Blij ei hier :) Verzonken in gedachten We rijden langs De Leie in de auto. Ik zit achteraan met Dot – want de achterbank is de plek waar moeders naast hun baby’s zitten. Sus zit ook achterin, dromerig naar buiten te kijken. Tot hij … Lees verder
Van 9 maanden in de buik naar 9 maanden uit de buik. Al 18 maanden gekoesterd, gedragen, gewiegd en geliefd. Ik kijk dan nu al -nog voor ze een jaar is- even nostalgisch terug naar de eerste dagen dat ze er was hè. Zo ging de geboorte: ZATERDAGTerwijl Sven en ik bij de gynaecoloog zitten … Lees verder
41 jaar geleden gleed ik de wereld in. Met een beetje hulp, ik was toen al een twijfelaar. Zou ik nu al komen? Zou ik nog wat blijven zitten? Uiteindelijk -twee weken na de uitgerekende datum- waren het de weëenopwekkers die mij een duwtje in de poep gaven. Die duwtjes heb ik af en toe … Lees verder
Rien Mertens 