Mensen vragen vaak automatisch ‘ca va?’ Vroeger echode ik, met aangepaste intonatie, ‘ca va’. Nu niet meer. Ik zeg vaak lachend ‘eerlijk: niet fantastisch’. Dat is de korte versie. De lange klinkt genuanceerder, al deel ik die niet met iedereen. Daar zitten ‘speelplaatsouders’ niet op te wachten, denk ik, als we in het passeren snel polsen ‘cava?’.

Hoe het echt gaat? Dat vat ik niet in vier letters. Het antwoord is gelaagd, als een regenboogtaart die sommige ouders op magische wijze slagen te maken voor de verjaardag van hun (enige?) kind.

Er is een stevige bodem van liefde. Ik vind mijn kinderen héérlijk! Eén voor één. En ook samen: hoe de oudste boterhammetjes smeert voor de jongste, hoe de middelste een boekje leest met de jongste, hoe de broers schaterlachend ‘kung fu training’ doen op de trampoline. Als ik hen observeer, gloeit de zon in mijn buik en straalt de warmte uit mijn ogen.

En tegelijk zijn er smurrie laagjes die blijven plakken. Elke dag opnieuw hetzelfde doen, opruimen, herhalen. Opgedroogde tandpasta losweken van de lavabo – of van de hele badkamer, na een ‘tandpastagevecht’. Verstrengelde boxershorts uit binnenstebuiten broekspijpen peuteren. Zeggen dat ze hun vette vingers niet aan hun broek afkuisen, of aan de onderkant van tafel, of aan mijn kleren. Scheidsen bij ruzies. Elke dag al blij zijn dat de basics lukken: vaatwas, eten, opruimen, was, school, crèche. Het voelt soms als de grootste zaag zijn. Als dweilen met de kraan open, en ook nog uitglijden in de plassen. Dat is heftig.

Ik ben beyond moe en bots tegen mijn grenzen – als ervaren pleaser, kan ik die nochtans best ver rekken. Dan word ik een versie van mezelf die ik liever niet ben. Ook dat vind ik heftig. Naast mijn kinderen ‘opvoeden’, voelt dit vooral als mezelf ‘opvoeden’. Bewust kiezen in plaats van automatisch reageren. Vertragen in plaats van zagen.

Als je die op een lijn zet, zie je de kwal en struisvogel aan de uiterste punten en de hond in het midden. In sommige situaties word je een meegaande kwal. In andere stop je vermijdend je kop in het zand, als een struisvogel. Idealiter ben je een evenwichtige Sint-Bernard: betrouwbaar, zorgzaam, aanwezig.

Dat helpt mij, om te observeren wanneer mijn innerlijke totem zich toont – ik draag ze allemaal in mij. Ja, ik transformeer vaker dan ik wil in struisvogel of kwal. Ja, dat maakt mij boos en triest – patronen veranderen zo traag. Maar dan zoek ik de echo van een andere zin die ik ooit hoorde: ‘de grootste stap is die van onbewustzijn naar bewustzijn’.

Dan is weten wanneer je struisvogelt of kwalt eigenlijk ook al een Sint-Bernards move. Toch? Dus al bij al: cava hier wel.