Ik kan er kwaad van worden. Hoe mijn kinderen flirten met grenzen. Machteloos. ‘Tot daar en niet verder’, roep ik dan iets te luid, om mijn onmacht te overstemmen. Dan zetten ze er toch nog één denkbeeldige voet over. Of een teen, of een heel lichaam. Alsof ze willen testen wat ik dan ga doen. … Lees verder
Mensen vragen vaak automatisch ‘ca va?’ Vroeger echode ik, met aangepaste intonatie, ‘ca va’. Nu niet meer. Ik zeg vaak lachend ‘eerlijk: niet fantastisch’. Dat is de korte versie. De lange klinkt genuanceerder, al deel ik die niet met iedereen. Daar zitten ‘speelplaatsouders’ niet op te wachten, denk ik, als we in het passeren snel … Lees verder
De nacht was slecht. De ochtend vroeg. Dus besloot ik -voor een keer- om al koffie te pressen vóór ik drie kinderen in de auto moest pressen tegen school. Slow koffie.Slow starten.Slow. Dat nam ik mij gisteren voor, nadat ik even luisterde naar wat mijn opgetrokken schouders en flipperkasthoofd fluisterden. Trager. Niet alles doen alsof … Lees verder
Na maanden en weken en dagen en uren van dragen en zorgen en kijken en samen zijn, start ze morgen in de crèche. Drie dagen in de week. Ik vind dat heel dubbel. Het voelt alsof ik een stuk van mezelf achterlaat. Ik wil haar niet droppen bij mensen die ze niet kent, bij mensen … Lees verder
‘Hier lacht moeke eens echt.’ Hij zegt het spontaan terwijl hij een foto van Sven en mij in zijn handen houdt. Kinderlijke eerlijkheid. ‘En vake heeft nog haar’, gaat hij verder. Alsof die waarneming even random is dan de vorige. ‘Moeke haar haar ziet oranje en niet plat bruin.’ Ik lach niet veel. Ik hoor … Lees verder
Zij waren Belle. Ik het Beest. Niet in een fantasiespel, spijtig genoeg. Wel tijdens onze ochtendshift. Zie je de scène voor je, waarin het Beest hijgend met kleerscheuren achterom kijkt? Zo voelde ik mij na een uitbarsting tegen mijn twee jongens vanmorgen. Zij speelden ‘snuitpanter’ en jagertje. Sus ging wild op in zijn zelfbedachte panterrol: … Lees verder
Moeke Het was gisteren jouw verjaardag. 67. Ik vermoed dat je zat te wachten op woorden. Ik vermoed dat je dat elk jaar doet, omdat je weet dat ik ze heb. Dat betekent niet dat ik ze altijd kan geven. Die druk voelen, al is het maar in mijn hoofd, doet iets met me. Mijn … Lees verder
Onze heerlijke middelste wordt zes. Lieve Sus, wat een rollercoaster om al zes jaar mee te mogen stappen – springen, rollen, lopen – aan jouw zijde. Jij bent puur en lief. Als je een lolly krijgt in de winkel, vraag je er ook een voor jouw broer thuis. Als jouw zus haar speelgoed te ver … Lees verder
Wat de lievelingsfilm was van hun vake, toen hij klein was? Dat wilden de jongens weten. E.T. Zei Sven. Toen toonde hij de trailerToen werden ze bang. Aliens zijn toch groen met grote ogen?E.T. is vies. Zei Sus. E.T. gaf hen enge gedachten in bed.Tot hij hen belde – ah ja, E.T. phone graag hè. … Lees verder
5 maanden Dot vandaag. Het lijkt alsof het nooit anders was. Ze is een deel van ons gezin. En daar is iedereen zo zó blij mee. ‘Ik weet dat een baby vermoeiend is, maar ben je nu blij dat ze er is?’, vraagt onze oudste wel eens. Ik vertelde eerlijk dat ik twijfelde, zo’n dik … Lees verder
Rien Mertens 