Hoe je gouden krullen dansen als je dartel rondhuppelt in huis. 

Hoe je glinsterblauwe ogen oplaaien als je het vuur voelt in je lijf. 

Hoe je zo verlegen bent dat je soms zelfs niet durft te vragen om naar het toilet te gaan. 

Hoe je tegelijk ongeremd rondvliegt, als een te hard opgeblazen ballon die je loslaat zonder knoop. 

Hoe je zo stil en schaars antwoordt als we graven naar gevoelens in de bodem van jouw buik – ‘ik weet het niet’. 

Hoe je tegelijk zo luid en zo veel praat als jij (werkelijk élke gedachtenkronkel) vertelt. Of als je vragen hebt – die vooral opduiken in bed, zoals ‘waarom heet de IJfeltoren eigenlijk zo?’

Hoe je in datzelfde bed zoveel wildigheid voelt dat je, om rustiger te worden, eerst een resem moet afwerken van duizend dekencocons draaien, koprollen en kopstanden doen. 

Hoe je tegelijk zoveel bangigheid voelt, van oorlog en inbrekers, wanneer de zon en je gedachten zakken.

Hoe je verlangt naar zoet. Met ‘kattenkauwgom’, snoepkettingen en suikerspin als favoriet. Maar ook marshmallows, macarons en ijsjes. Zure tongen en matten, inclusief alle suiker op de bodem van de snoeppot. 

Hoe je tegelijk jouw snoepje met zoveel geduld langzaam kan laten smelten in je mond – spijtig genoeg ook vaak uit je mond. 

Hoe je speelvechtninjaspringt op de trampoline, liefst met een waardige tegenstander die, net als jou, tegen een stootje kan – ‘mijn talent is wild zijn, moeke.’

Hoe je de laatste tijd ook gezellig in je giga koningsblauwe zitzak ploft om er rustig te lezen in stripjes als Boes of Game Over. 

Hoe je alles onderwerpt aan tests en experimentjes. Van ‘wat gebeurt er als ik met mijn mes in de tafel kerf’ tot ‘hoe sterk ruikt een geurstift als ik hem echt ín mijn neus stop’. 

Hoe je ook experimenteert met de poes – van welke hoogte komt ze nog op haar pootjes terecht. Of met je zus – hoe dicht kan ik met mijn lekstok bij haar mond zonder dat ze die kan pakken. 

Hoe je tegelijk voor je kleine zus zorgt, door je zoete boterhammen en liefde met haar te delen. 

Hoe je voor je grote broer zorgt, door je gevoel voor onrechtvaardigheid met ons te delen – ‘dat is ook niet leuk voor Mon hè, dat hij van jullie niet mag …’

Hoe je perfect weet wat iedereen graag eet. En dat spontaan in de winkelkar komt leggen – ‘vake zijn lievelingschips’ of ‘yoghurtjes voor Dot’. 

Hoe je tegelijk zelf zo weinig avondeten lust. Je houdt van croques, macaroni en balletjes in de tomatensaus. En uiteraard van een Happy Meal met cheeseburger, en van frietjes met gebakken lookworst (of bitterballen). 

Hoe je mijn schoot inpalmt als je zus er eens niet opzit – als ‘niet meer de jongste zijnde’. 

Hoe je in bed tegen mij komt liggen, heel soms zelfs nog op mij. 

Hoe graag je nog knuffelt. Voorgelezen wordt – momenteel uit Bob Popcorn. Naar je klas gebracht wordt. En je boterhammen laat smeren, liefst met stroop. 

Hoe je tegelijk zelf je poep afkuist – eíndelijk. Zonder vriendjes bent beginnen volleyballen. En ook wil starten met de scouts. 

Hoe je alles al in je hebt – je bent zo’n heerlijk wildzacht kind. 

Hoe je niets hoeft te veranderen – al roepen we op moeilijke momenten wel eens dat het wat minder luid en wild mag. 

Hoe je alles al in je hebt. 
Hoe je niets hoeft te veranderen. 

Je bent bijzonder. 
Zó bijzonder. 

En zeven. 
Dat ben je nu ook. 

Nog zo klein. 
En tegelijk zo groot. 

Ik zie je zó graag
Lief Susewietje ❤️

__

Ik duik dan altijd nog eens nostalgisch in de tekstjes van vorige verjaardagen hé:

• Eerste verjaardag: Sus wordt één
• Tweede verjaardag: Just the two of Sus #tweejaar
• Derde verjaardag: Driewerf hoera voor Sus
• Vierde verjaardag: We VIERen de ‘verjarige’
• Vijfde verjaardag: Vijf jaar Sus
• Zesde verjaardag: Sus wordt zes