Wat is zijn leukste herinnering aan mij? Aan ons samen? Dat vraag ik mij soms af. Ik zou het natuurlijk aan hem kunnen vragen. Maar dat kan ik niet. Het is te zeggen, ik kan het wel maar ik doe het niet. Ik hou mijn vragen verborgen, als tranen achter glazen ogen. Als ik terugdenk … Lees verder
Ik was 32 toen ik moeder werd. Mijn eigen moeder had op die leeftijd al vier kleine koters rond haar benen: eerst een koningswens, dan nog twee jongens. Het waren andere tijden maar toch. ‘Geen idee hoe ze dat klaar speelde’, denk ik na één magneetkind dat continu aan mijn lijf plakt. Uren heb ik … Lees verder
De kreeften in ‘het aquarium’ van de supermarkt doen het. Zij zorgen ervoor dat Mon, nu, ter plekke besluit om geen dieren meer te eten. ‘Zo zielig dat die hier zitten’, zegt hij – zoals elke keer als we in ‘de kreeftenwinkel’ zijn, want zo noemen ze deze supermarkt. ‘Die arme kreeften hebben zelfs geen … Lees verder
De nacht was slecht. De ochtend vroeg. Dus besloot ik -voor een keer- om al koffie te pressen vóór ik drie kinderen in de auto moest pressen tegen school. Slow koffie.Slow starten.Slow. Dat nam ik mij gisteren voor, nadat ik even luisterde naar wat mijn opgetrokken schouders en flipperkasthoofd fluisterden. Trager. Niet alles doen alsof … Lees verder
Samen met de jongens in bed kruipen om het laatste hoofdstuk van de dag af te sluiten met een verhaal. Het lukt me niet altijd, omdat er óók nog een huid- en borsthongerige baby moet slapen, maar ik hou er wel van. Om als een warm hotdogworstje tussen mijn kinderen gesandwicht te liggen. En wat … Lees verder
Na maanden en weken en dagen en uren van dragen en zorgen en kijken en samen zijn, start ze morgen in de crèche. Drie dagen in de week. Ik vind dat heel dubbel. Het voelt alsof ik een stuk van mezelf achterlaat. Ik wil haar niet droppen bij mensen die ze niet kent, bij mensen … Lees verder
‘Hier lacht moeke eens echt.’ Hij zegt het spontaan terwijl hij een foto van Sven en mij in zijn handen houdt. Kinderlijke eerlijkheid. ‘En vake heeft nog haar’, gaat hij verder. Alsof die waarneming even random is dan de vorige. ‘Moeke haar haar ziet oranje en niet plat bruin.’ Ik lach niet veel. Ik hoor … Lees verder
Zij waren Belle. Ik het Beest. Niet in een fantasiespel, spijtig genoeg. Wel tijdens onze ochtendshift. Zie je de scène voor je, waarin het Beest hijgend met kleerscheuren achterom kijkt? Zo voelde ik mij na een uitbarsting tegen mijn twee jongens vanmorgen. Zij speelden ‘snuitpanter’ en jagertje. Sus ging wild op in zijn zelfbedachte panterrol: … Lees verder
Moeke Het was gisteren jouw verjaardag. 67. Ik vermoed dat je zat te wachten op woorden. Ik vermoed dat je dat elk jaar doet, omdat je weet dat ik ze heb. Dat betekent niet dat ik ze altijd kan geven. Die druk voelen, al is het maar in mijn hoofd, doet iets met me. Mijn … Lees verder
Onze heerlijke middelste wordt zes. Lieve Sus, wat een rollercoaster om al zes jaar mee te mogen stappen – springen, rollen, lopen – aan jouw zijde. Jij bent puur en lief. Als je een lolly krijgt in de winkel, vraag je er ook een voor jouw broer thuis. Als jouw zus haar speelgoed te ver … Lees verder
Rien Mertens 