Ze kijkt naar de inktvlek op haar blad. Zwart. Zich meester makend van het wit. Het licht maakt plaats voor donker. Al oogt het wit plots ook puurder. Mooier. Echter. Als een schoonheidsvlek op wit vel. Ze gelooft niet dat je onbeschreven wordt geboren. Je komt ter wereld met gedefinieerde lijnen. Met donkere vlekken. En … Lees verder
Kleine gelukjes. Of glimpers, leerde ik onlangs – de tegenhanger van triggers. Het is zo leuk om ze te zien, te voelen, op te merken en te delen. De zon die een lichtbundel stuurt door een kier van de hemelpoort. De dauw die parels strooit op fijne blaadjes en spinnendraadjes. De maan die de nacht … Lees verder
Verbinding. Geluk. Liefde. Daar zijn we toch allemaal naar op zoek. In onze diepste laag willen we graag zien. Graag gezien worden. Die laag voelt kwetsbaar om te tonen. Die mooie zachte kern zit vaak verstopt onder een laag etter of een dikke korst. Veilig, denken we. Tot er iets tegen botst. Dan zorgt zelfs … Lees verder
Lieve Rien Ik kan het licht in je ogen zien. Op een donkere novemberavond ween je jezelf in deze wereld. Je kent nog geen schaamte en schuld. Je bent een brok pure babyliefde, in de warme armen van je ouders. Ik zie je dansen en lachen als peuter. Overal waar je komt. Je bent als … Lees verder
18 jaar geleden voorspelde onze eerste nacht samen wat ons latere leven samen ging brengen. Veel liefde. Weinig slaap. 18 jaar geleden raakten onze lijven verstrengeld -we houden elkaar nog steeds vast, al zitten er nu meestal twee kindjes tussen. Onze hoofden huppelden al wat langer op wolkjes. We sms’ten elkaar eindeloos veel rijmpjes die … Lees verder
Spiegels. Ik heb er lang niet graag in gekeken. Ik hield niet van de confrontatie. Ik hield niet van wat ik zag. Ik hield niet van mezelf. Hoe spijtig. Toch? Spiegels. Ze zijn intussen een uitnodiging. Om mezelf te zien, meer en liever. Om te reflecteren, met zachtheid. Om mezelf te spiegelen, in het licht … Lees verder
Trauma. Ik durfde het woord lang niet in de mond nemen. Omdat het -voor mij- beschuldigend klonk. Omdat het -voor mij- voelde alsof ik met de vinger wees, naar mensen die ik graag zie. Naar mijn ouders, die zo hun best deden. Met alles wat ze toen (niet) wisten en voelden. Met alle liefde voor … Lees verder
Zijn talent is snoepjes eten. Zegt hij zelf. Zijn leven kan ook niet doodgaan, want hij kan heel snel lopen. Zegt hij ook zelf. Zijn mond staat nooit stil. Hij praat graag en veel: zijn eten is sneller koud dan zijn woorden – hij eet dan ook traag en weinig. Hij is luid en enthousiast. … Lees verder
Ik hou van wind. Van de zachte stuwing. Van het duwtje-in-de-rug-gevoel naar de juiste richting. Of net van de voelbare weerstand, tegen de stroom in. De wind helpt je loslaten. Of bewust vasthouden. Ik hou van dansende maïsvelden. Van rondvliegende haarslingers en bladconfetti. Van ruisende kruinen boven mijn hoofd. Van wiegende grashalmen onder mijn voeten. … Lees verder
Stil water, diep gronden. Dat geldt momenteel voor de weg die ik loop – of eerder stap. Het is wat stil op mijn scherm, maar erachter gebeurt er heel wat. Want ik ben op een missie. Een missie naar mezelf. Terug naar de basis. Waar veel dingen vastliepen. Die opnieuw los mogen komen. Zodat alles … Lees verder
Rien Mertens 