Gelaagd. Zo kan ik onze relatie omschrijven. Zo kan ik jouw binnenwereld omschrijven. En die van mij. Moeder en dochter. Je bestaat uit vele laagjes. Als een ui. Ze bouwen zich op. Ze groeien. Ze verharden aan de buitenkant. Diep vanbinnen, door lagen van tranen heen, herbergt die ui haar kern. Zacht en kwetsbaar. Krachtig … Lees verder
Onvoorwaardelijk. Dat is de liefde die ik voel voor mijn pasgeboren dochter. Ondoorgrondelijk. Hoe het me raakt als ik naar haar kijk. Die kleine vingertjes met te lange, scherpe nagels. Die perfecte, vervellende teentjes. Dat kleine neusje met witte vleugeltjes als er iets zit te duwen. Onuitputtelijk. Dat is de liefde die ik voel voor … Lees verder
Oops, I did it again. De zoveelste avondspits waarin ik mijn geduld verlies. Oké, ik ben intussen 38 weken zwanger en heb een korter lontje. En tegelijk is dat niet het probleem. Ik wil er zó graag kunnen zijn voor mijn kinderen. Om de dag goed af te sluiten. Om de laatste gedachten te horen … Lees verder
Wat ben ik benieuwd. Naar hoe je eruit ziet. Naar jouw ogen en mond, neus en kont. Naar jouw armen en benen, vingers en tenen. Naar jouw hele zijn. Naar wie je bent. Naar hoe het gaat zijn. Met jou erbij. Een nieuwe ‘wij’. Wat ben ik bang. Niet dat ik je niet graag zal … Lees verder
2024. Het jaar waarin we onverwachts zwanger bleken. Ik weende. Overwoog opties. Ging door angst en weerstand. We besloten ons kindje te houden. De tranen droogden langzaam. De weerstand zakte langzaam, al verdwijnt ze niet. Maar de liefde en nieuwsgierigheid groeiden. Wie gaat dit meisje zijn? Hoe gaan onze jongens reageren? Wat brengt dit nieuwe … Lees verder
Zij en ik. We gaan al meer dan twintig jaar terug. En we gingen net vijf dagen samen naar Malaga. Zij en ik. Een van de vriendinnen met wie ik het meeste verleden deel. De toekomstige meter van mijn dochter. Zij en ik. Het voelt zo gemakkelijk. We doen elk ons ding, samen of in … Lees verder
Soms werpt het leven je iets in je moederschoot dat je eigenlijk niet ziet zitten. Als een koude schop in je maag, die de grond van onder je voeten graaft. En je wortels openlegt. Bloot en kwetsbaar. Vatbaar voor een dikke mist vol twijfels en angst. Terwijl de mist je zicht vertroebelt, nestelt zich een … Lees verder
kom in het grote bed waar dromen naar lavendel geuren warm jouw ijzige billen aan mijn veilige lijf zak diep in de schaduw van je ogen ik waak over je, de hele tijd het moeilijkste is niet dat je bang bent wel dat je de angst klauwen geeft met scherpe nagels bang is maar een … Lees verder
Drie dagen stilte. Geen mensen die ik ken. Geen gsm. Geen internet. Geen activiteiten. Just me, myself and I. Omgeven door rust, groen en Jezuïeten. Ik wilde het al lang eens proberen, in stilte zijn met mezelf. Om te testen hoe het voelt. Of ik mijn eigen stem beter kan horen. Mijn eigen buikgevoel beter … Lees verder
Een ballon verpakt een portie adem. Je blaast de lucht uit je longen letterlijk een ander leven in. De omlijning verandert de definitie. Van onzichtbaar aanwezig naar tijdelijk tastbaar. Ballonnen, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Als kind speelde ik graag met die kleurrijke veerkracht. Vooral die op zo’n harde holle stok zoals in het … Lees verder
Rien Mertens 