Of hij wilde komen thuiswachten? Dan kon ik gaan badmintonnen. Hij zei ‘ja, tot vanaaf’. Dus staat mijn vader daar, braaf. Voor de deur. De kindjes kruipen op zijn schoot met een boek. Samen met de blaadjes, vouwt hij een nieuwe wereld open. Want nee, hij leest geen voorgedrukte teksten. Hij drukt zelf zijn stempel, … Lees verder
Boos, ik ben het niet vaak. Correctie, ik voel het niet vaak. Al komt daar zachtjes verandering in. Ik herken het beter. Waardoor ik het welkom kan heten. En mijn deuren wijd kan openzwaaien om het eruit te laten – of te gooien, of te schreeuwen. Zo zakt het gevoel dat ik in lichterlaaie sta. … Lees verder
Wat legden we samen al een weg af. Soms vlot en zonnig, langs zwaaiend lang gras vol kleurrijke bloemen. Soms moeizaam en modderig, met pijnlijk striemende regen in onze ogen. Steil en hobbelig. Bergop en bergaf. Onontgonnen en overwoekerd. Vaak op privéterrein en eigen risico. Wat hebben we al veel stappen gezet. Soms ook eentje … Lees verder
Ben ik de enige die rillingen krijgt van gazons met een coupe militaire? Ik voel dat kortgewiekte gras in heel mijn lijf. Afgelijnd, tot op de millimeter. Vlak, zonder plaats voor persoonlijkheid. Een leeg canvas, dat vraagt om vrije invulling. Geef mij maar wat weerbarstig onkruid, dat kleur en zaadjes plant. Een wroetende mol, die … Lees verder
Rust. Wie verlangt er niet naar, na een dag met de kindjes of een dag vol werk? Dus doe ik een avondwandeling door de wijk. Een wijk waar wildboeketten talrijker pronken dan huizen. Dat brengt zoveel kleur en sfeer. De vele veldbloemen zwaaien zachtjes tussen het hoge gras. Een specht giechelt in de verte. Vogels … Lees verder
‘Stomme moeke. Ik ga met vake en Mon in een ander huis gaan wonen.’ Ik quote even mijn jongste zoon van drie, die gisteren niet wilde slapen. Die niet in zijn bed wilde blijven. Die zijn oudste broer wakker hield, terwijl die zó graag wilde slapen. Die recht in mijn ogen keek en ‘NEE’ zei, … Lees verder
Ze maken zo vaak ruzie de laatste tijd. Klagen. Zagen. Plagen. Uitdagen. Mijn haren en stem vliegen dan vaak instant de hoogte in. Dan begin ik ook te klagen en te zagen. Zo vermoeiend, om als hamstertjes rond te draaien in die vicieuze cirkel. Dus neem ik even de tijd om stil te staan. Om … Lees verder
Ik zou kunnen zeggen dat vandaag goed was. Dat ik goedgezind ben opgestaan. Dat ik werkdeadlines heb geknald – met dank aan Sven en zijn moeder, die met de kindjes naar Harry Malter trokken. Dat ik tijdens mijn lunch zingend ronddanste in de living. Dat ik ging solowandelen onder een introvert zonnetje, dat zich iets … Lees verder
Er ontploft een bommetje in mijn buik: we blijken onverwachts zwanger van ons derde kindje. Waaw! En ook: kunnen we dit wel? Er raast een orkaan van emoties door mijn lijf: vreugde, angst, geluk, verdriet. Maar vooral liefde. Liefde, in het oog van de storm waar dit prille leven groeit. Wij kunnen dit! De baby … Lees verder
‘Ik wil dood’, roept hij ‘s avonds in bed. ‘Geef mij nú dat haaiendeken of maak mij gewoon dood.’ De oudste wil het deken van zijn jongere broer, maar die laatste kiest ervoor om het zelf te houden. Daar lig ik dan, tussen mijn zonen. Links verbergt de jongste zich stil onder de haaien. Rechts … Lees verder
Rien Mertens 