‘Stomme moeke. Ik ga met vake en Mon in een ander huis gaan wonen.’

Ik quote even mijn jongste zoon van drie, die gisteren niet wilde slapen. Die niet in zijn bed wilde blijven. Die zijn oudste broer wakker hield, terwijl die zó graag wilde slapen. Die recht in mijn ogen keek en ‘NEE’ zei, toen ik -al niet meer zo kalm- eiste om NU TE GAAN LIGGEN!

Ik was geduldig geweest. Liefdevol. Luisterend. Duidelijk. Streng. Misschien niet altijd consequent – ik probeerde mijn tactiek aan te passen, maar niets leek te werken.

Toen werd ik verdrietig. Machteloos. Boos. Zelfs een beetje woedend – wat ik niet vaak voel. Dus ging ik beneden even roepen: keelgat open, deuren toe – anders hadden de buren wellicht alarm geslagen.

Wat doe ik verkeerd? Waarom luistert hij niet? Wat moet ik nog doen? Wat ben ik voor een moeder? Aargh!

Adem.

Voel.

Terug naar boven.

Hun kamer druipt van verdriet. Ze wenen. Snikken. Zoeken een container om hun emotionele lading in te lozen.

Hun kamer druipt van verdriet. Ze wenen. Snikken. Zoeken een container om hun emotionele lading in te lozen. Gelukkig heb ik wat plaats gemaakt, door mijn ballast eruit te roepen en blazen.

Het lukt mij om te landen in het moment. In zachte dekens. Tussen warme lijfjes. Om sorry te zeggen. Om terug te verbinden. En om ze even later vredig te zien slapen.

Nee, ik ben geen slechte moeder. Ik heb gewoon nog groeimarge in grenzen stellen – en dat is een uitdaging met een driejarige die ertegen botst tot hij een krakje voelt om zich tussen te wurmen.

Lastig? Zeker. Maar ook een -fucking irritante- oefenschool, vertel ik mezelf in mijn journal.

“Je verontwaardiging en boosheid zijn je grootste cadeaus”, pikte ik onlangs uit de mond van Kelly Deriemaeker. “Kijk naar jezelf, noteer de stemmen in je hoofd en observeer ze. Oefen jezelf om dingen in de ogen te kijken.”

Dus neem ik een voorbeeld aan mijn driejarige. Door mezelf recht in de ogen te kijken en ongegeneerd ‘NEE’ te zeggen – inclusief boze kleuterpuberblik. Nee tegen braaf luisteren, tegen flink zijn, tegen emoties wegduwen, tegen alles wat ooit moest maar nooit goed voelde.

Ben ik nu de houding van mijn zoon aan het verdedigen? Damn. Logisch dat ik niet consequent blijf – ik vind het blijkbaar stiekem geniaal, als hij het maar niet te vaak bij mij doet :p.