Ben ik de enige die rillingen krijgt van gazons met een coupe militaire? Ik voel dat kortgewiekte gras in heel mijn lijf. Afgelijnd, tot op de millimeter. Vlak, zonder plaats voor persoonlijkheid. Een leeg canvas, dat vraagt om vrije invulling. Geef mij maar wat weerbarstig onkruid, dat kleur en zaadjes plant. Een wroetende mol, die … Lees verder
Rust. Wie verlangt er niet naar, na een dag met de kindjes of een dag vol werk? Dus doe ik een avondwandeling door de wijk. Een wijk waar wildboeketten talrijker pronken dan huizen. Dat brengt zoveel kleur en sfeer. De vele veldbloemen zwaaien zachtjes tussen het hoge gras. Een specht giechelt in de verte. Vogels … Lees verder
‘Stomme moeke. Ik ga met vake en Mon in een ander huis gaan wonen.’ Ik quote even mijn jongste zoon van drie, die gisteren niet wilde slapen. Die niet in zijn bed wilde blijven. Die zijn oudste broer wakker hield, terwijl die zó graag wilde slapen. Die recht in mijn ogen keek en ‘NEE’ zei, … Lees verder
Ze maken zo vaak ruzie de laatste tijd. Klagen. Zagen. Plagen. Uitdagen. Mijn haren en stem vliegen dan vaak instant de hoogte in. Dan begin ik ook te klagen en te zagen. Zo vermoeiend, om als hamstertjes rond te draaien in die vicieuze cirkel. Dus neem ik even de tijd om stil te staan. Om … Lees verder
Ik zou kunnen zeggen dat vandaag goed was. Dat ik goedgezind ben opgestaan. Dat ik werkdeadlines heb geknald – met dank aan Sven en zijn moeder, die met de kindjes naar Harry Malter trokken. Dat ik tijdens mijn lunch zingend ronddanste in de living. Dat ik ging solowandelen onder een introvert zonnetje, dat zich iets … Lees verder
Er ontploft een bommetje in mijn buik: we blijken onverwachts zwanger van ons derde kindje. Waaw! En ook: kunnen we dit wel? Er raast een orkaan van emoties door mijn lijf: vreugde, angst, geluk, verdriet. Maar vooral liefde. Liefde, in het oog van de storm waar dit prille leven groeit. Wij kunnen dit! De baby … Lees verder
‘Ik wil dood’, roept hij ‘s avonds in bed. ‘Geef mij nú dat haaiendeken of maak mij gewoon dood.’ De oudste wil het deken van zijn jongere broer, maar die laatste kiest ervoor om het zelf te houden. Daar lig ik dan, tussen mijn zonen. Links verbergt de jongste zich stil onder de haaien. Rechts … Lees verder
‘Het is belangrijk om even op pauze te drukken’, drukken de vroedvrouwen en gynaecoloog mij op het hart. ‘Lichamelijk, mentaal, emotioneel, hormonaal. Het is niet niets om een kind te verliezen, ook al is het pril.’ Op pauze drukken. Oké. Maar hoe doe je dat? Met twee kinderen die, vaak fast forward, willen spelen. Met … Lees verder
‘Proficiat’, zegt de gynaecologe. Zou het dan toch nog? Mijn hart slaat een paar tellen over. ‘Jouw baarmoeder is helemaal leeg, goed gewerkt.’ De echo galmt na in mijn hoofd. Haar ervaren handen wrijven de koude twijfels van mijn buik. Een miskraam. Het hartje van ons kindje klopt niet meer. Dat van mij klopt voor twee. En breekt tegelijk in twee. Lees verder
Ik schreef elk van mijn ouders en broers een brief: wat klaar zat in het eerste half uur of kwartier, verscheen op papier. Daarna las ik die brief live voor #outofmycomfortzone. De eerste was het moeilijkst, daarna voelde het vooral bevrijdend. Blij dat ik het deed, zij hopelijk ook :). Lees verder
Rien Mertens 