Soms werpt het leven je iets in je moederschoot dat je eigenlijk niet ziet zitten. Als een koude schop in je maag, die de grond van onder je voeten graaft. En je wortels openlegt. Bloot en kwetsbaar. Vatbaar voor een dikke mist vol twijfels en angst.

Terwijl de mist je zicht vertroebelt, nestelt zich een zaadje in die omgewroete aarde. Klein maar krachtig. Groeiend. Een vruchtje van hoop. Een hoopje liefde. Dat onzichtbaar uitnodigt om graag gezien te worden. Om graag te zien.

Liefde. Warm en eeuwig brandend als de zon.

Dat vuur. Die liefde. Die kan mist doen verdwijnen. Door haar licht te blijven schijnen.

Het vraagt tijd om dat verdovende witte deken van mij af te gooien. Het voelt vertrouwd, die huisgeur van twijfels. Het voelt veilig, zo verstopt onder dat laagje angst. Al doet de stralende zon zoveel deugd op mijn huid. Het voelt best intens, die bron van warmte. Beangstigend. Het sluimert onderhuids. Angst om te verbranden. Angst om op te branden. Angst om op de blaren te zitten.

Dus ook in het licht van de zon, kies ik ervoor om af en toe te verdwijnen in mijn schaduw. Die mag er ook zijn. Ik voel licht en donker tegelijk. Ik voel koude en warmte. Liefde en angst. Ik voel mijn lichaam veranderen. Ik voel dat kleine mensje groeien in mij. In mijn woelige aarde. Een zaadje van liefde. Liefde voor alles wat er is. Niet is. En nog kan komen.

Het leven wierp een meisje in mijn schoot. Dat raakt mijn innerlijk kind. En voedt tegelijk mijn innerlijke moeder. Het leven is niet zwart of wit, wel 365 tinten grijs. Ik starte dit avontuur met een rugzak vol angst en verdriet, maar vond – onder veel rommel en lege verpakkingen – genoeg liefde en moed voor deze reis.

---

De korte samenvatting: rond de lente komt er onverwachts een zusje bij in ons nest. Mon en Sus worden grote broers.

‘Het meisjesteam krijgt versterking’, om het te zeggen met de woorden van Sus – fotograaf van dienst voor de eerste foto: genomen in juli, op een strand in Zweden, even voor deze ‘kleine verrassing’ ons daar overspoelde.