Rust. Wie verlangt er niet naar, na een dag met de kindjes of een dag vol werk? Dus doe ik een avondwandeling door de wijk. Een wijk waar wildboeketten talrijker pronken dan huizen. Dat brengt zoveel kleur en sfeer. 

De vele veldbloemen zwaaien zachtjes tussen het hoge gras. Een specht giechelt in de verte. Vogels blazen muziek in de lucht, begeleid door een koor kikkers. Ik hoor kinderen lachen en spelen op een begroeide aardeberg die ze tot kamp ombouwden. Meer dan auto’s, kom ik mensen tegen. Mensen die, net als ik, nog even de rust opzoeken. Mensen die hun kinderen veilig laten fietsen op kalm asfalt. Mensen die hun hond uitlaten, of hem vrij loslaten in het weidegras. Dat effect heeft rust en groen op mensen: het geeft vrijheid en ademruimte. Gewoon, buiten zijn.

Dat effect heeft rust en groen op mensen: het geeft vrijheid en ademruimte. Gewoon, buiten zijn. 

Westrem leeft in de doodlopende straten, waar weinig mensen huizen. Westrem leeft in de lege grasvelden, die nu en dan vollopen om een lokale luchtballon te zien opstijgen. Of om een tractor te zien maaien, waarna er een speeltuin ontstaat van hooibalen. Westrem leeft in de rustige ruimte die het dorp heeft. De ruimte om vrij te wandelen, te spelen of heimelijk een sigaretje te delen.

Groen is van onschatbare waarde. Het geeft zuurstof aan de aarde en ál haar bewoners. Het geeft zin en creativiteit. Westrem is geen ‘slaapdorp’, het is een ‘dagdroomdorp’.

Niet meer muur. Wel meer natuur. 

Dus halen deze slapende bewoners hun activistische stem even boven: “Geef ons niet meer muur. Wel de natuur als buur.” In de hoop dat we vrij kunnen blijven ademen en bewegen, in onze kleine groene long.

__

Situering: Deze tekst is geschreven door Westrembewoners, naar aanleiding van een artikel in de krant. Daarin zegt de schepen van Ruimtelijke Ordening – van de partij Groen&Co dan nog – dat de bouw van 20 woningen en 11 appartementen (en alle bijkomende autoverkeer) het ‘in slaap gedommelde dorp’ nieuw leven zou inblazen.

Hoezo? Is dat dan nodig? Wij kozen bewust om ons te nestelen in de rust van deze ‘slapende’ dorpskern. Waar je kan meebewegen op de vier seizoenen. En kan wegdromen bij een wandeling met groene uitzichten. 

De krant spreekt over “huizen, een kerk die niet meer in dienst is, één café, een beenhouwer, een buurthuis, en that’s it.” En “that’s perfect”, zeggen deze charmante dorpsbewoners rond “de mooiste kerk van Wetteren”.

Dus alsjeblieft, om even de woorden van Louis Neefs te gebruiken: 

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is
laat ons een boom en het zicht op de ‘wei‘
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is
de wereld die moet nog een eeuwigheid mee

Voor onze kinderen. Voor alle ouders en kinderen. Voor de wereld en de toekomst.