‘Proficiat’, zegt de gynaecologe. Zou het dan toch nog? Mijn hart slaat een paar tellen over. ‘Jouw baarmoeder is helemaal leeg, goed gewerkt.’ De echo galmt na in mijn hoofd. Haar ervaren handen wrijven de koude twijfels van mijn buik. Een miskraam. Het hartje van ons kindje klopt niet meer. Dat van mij klopt voor twee. En breekt tegelijk in twee.

Het hartje van ons kindje klopt niet meer. Dat van mij klopt voor twee. En breekt tegelijk in twee.

Zekerheid is een zegen en een vloek. We weten het nu, na twee lange dagen van rood druppelende onzekerheid. En na een tergend uur vertraging in de wachtzaal, tussen de zwangere buiken. Mijn lichaam leek het al eerder te beseffen. Mijn tranen stroomden zo rijkelijk als mijn bloed. Onze oudste zoon leek het ook te voelen. Die zei voor ons bezoek aan het ziekenhuis ‘moeke is haar baby aan het doorspoelen op toilet’.

Een paar uur later is dat wat er gebeurt, in het ziekenhuis. Als ik onze auto uitstap, parkeert ons kindje zich op de pechstrook van mijn onderbroek. Dat ontdek ik even later in het toilet: een krop tussen mijn benen en een krop in mijn keel. Daar zit ik dan. Zonder vriend. Zonder kind. Zonder idee wat ik moet doen. Zonder ruimte om het een plaats te geven. Mijn bloed is helderder dan mijn denken. Dus spoel ik mijn krop door. Spoel ik dit prille leven door, besef ik te laat. Met spijt in het hart. Had ik dit vruchtje maar een plekje kunnen geven in onze tuin. Een plekje om bij te zitten. Om dichtbij te zijn.

Vanaf nu vieren we de liefde elke vooravond van Valentijn. Op ons derde kindje, dat ergens altijd bij ons zal zijn.

Op de dertiende van deze tweede maand valt ons droombeeld van drie uit elkaar. Het doet pijn. Er lijkt weinig veranderd. En tegelijk is alles anders. Het voelt leeg en raar en zoveel door elkaar. Maar het brengt ook inzicht. En verbinding. Vanaf nu vieren we de liefde elke vooravond van Valentijn. Op ons derde kindje, dat ergens altijd bij ons zal zijn.