Mocht er een wereldrecord rugje wrijven bestaan, had ik het verbroken. Al zou geen deurwaarder mijn prestatie officieel bevestigen, want dan zou die elke avond meermaals uit zijn warme zetel of bed moeten kruipen om te tellen en te timen. Hij, strak rechtop in het pak met een tikkende chronometer in zijn hand. Ik, naakt voorovergebogen over het ergonomisch onverantwoorde kinderbed van mijn 22 maanden oude zoon.
Wrijvend. Met liefdevolle handen die alleen rond hem draaien. Wachtend. Tot hij zich laat glijden in de zachte zakken onder zijn ogen. Weifelend. Hoe lang we nog blijven draaien in deze vicieuze cirkels. Wanhopend. Wanneer hij ons wakker weent voor ronde vier en wij hem knock-out tussen ons inleggen. Wenend. Vooral hij, soms ook wij. En verwonderd. Hoe diep je kan blijven scheppen in die bron van liefde. Al laten die nachtelijke wrijvingen wel hun sporen na.
Wonderbaarlijk. Hoe diep je kan blijven scheppen in die bron van liefde.
Ouders van moeilijke slapers hebben weinig vangnet om op terug te vallen. Hun wekker piept even meedogenloos als die van werkmensen die ’s nachts doorslapen. Ze moeten mee met de maatschappij, met dezelfde snelheid en energie als hun kwieke collega’s. Doelen en deadlines halen, zonder snoozen. Ging er maar eens een maatschappelijke wekker af voor ploetermoeders en -vaders die te veel balletjes tegelijk in de lucht moeten houden: een huis, een gezin, een ‘carrière’ en graag ook nog iets dat op een privéleven lijkt – en dat in combinatie met die nachtelijke wrijfrecords.
Waren huizen maar meer dan een nummer in de straat. Dan konden buren over hun getalgrenzen heen de handen in elkaar slaan. Oud en jong zouden de beste vrienden zijn. Want achter de ene gevel tikken eenzame zielen de tijd weg met breinaalden of wandelstokken, terwijl andere huishoudens de wirwar aan to-do’s niet aan elkaar weten te haken. Samenleven blijkt niet zo evident in onze samenleving. We geraken moeilijk over de drempel van een vreemde deur.
Achter de ene gevel tikken eenzame zielen de tijd weg met breinaalden of wandelstokken, terwijl andere huishoudens de wirwar aan to-do’s niet aan elkaar weten te haken.
‘Nochtans zouden Yvonne en Marie-Jeanne hun deur graag openzwaaien’, denk ik dan al wrijvend. Zij wonen een beetje verder in de straat en hebben zelfs tijd om hun riool proper te vegen. Dat doen ze langzaam en grondig in de hoop dat er af en toe iemand voorbijkomt om naar te staren of, in het beste geval, naar te zwaaien. ‘Misschien moeten we eens aanbellen met een voorstel?’, fladderen mijn gedachten. Maar te vaak ontpopt mijn denken zich niet tot doen. Dus ploeteren we verder in onze cocon. Zo’n heerlijk bordje slow meme-kost zou nochtans wel smaken, net als het warme gevoel dat uit gedeelde kookpotten opstijgt.
Een zachte zucht. Hij slaapt.
Nu is het aan mij om een weg naar dromenland te banen.
Rien Mertens 
Ik kan me voorstellen dat het geen gemakkelijke opgave is….af en toe stoom aflaten en droppen bij de oma of de opa….mooi geschreven.
LikeGeliked door 1 persoon
Merci! En die grootouders zijn inderdaad een goeie hulplijn. Alleen doe je een moeilijke slaper ook moeilijker weg, of wij toch. Al is hij gelukkig wel graag bij de oma’s en pepe’s enzo.
LikeLike
Herkenbaar schoon!
LikeGeliked door 1 persoon
Merci broerie! Jullie doen het daar bij jullie thuis ook herkenbaar schoon :).
LikeLike
Hoe mooi geschreven alweer! En herkenbaar, weliswaar gaat het hier al enkele jaartjes terug. Het komt dus goed, het komt terug, die rust en slaap. Maar dat het niet te onderschatten is, dat is een feit.
Mijn ogen rolden er ook dikwijls uit na een serie slapeloze nachten als ik buren in de straat hun gazonboordjes zag millimiteren met een schaar (echt!).
LikeGeliked door 1 persoon
Ik geloof je graag :) Bedankt voor je lieve reactie. En voor het lieve compliment x
LikeLike
Hoe mooi geschreven alweer! En herkenbaar, weliswaar gaat het hier al enkele jaartjes terug. Het komt dus goed, het komt terug, die rust en slaap. Maar dat het niet te onderschatten is, dat is een feit.
Mijn ogen rolden er ook dikwijls uit na een serie slapeloze nachten als ik buren in de straat hun gazonboordjes zag millimiteren met een schaar (echt!).
LikeLike
Prachtig stuk, Rien. En wat doe je het goed, dat ploetermoederen. Zo liefdevol.
LikeGeliked door 1 persoon
Merci Aag. Hoe jij het doet met vier is pas echt de vraag :). Chapeau! En dan nog een verhuis erbij enzo. Respect, for real.
LikeLike
Zoals gewoonlijk een plezier om te lezen! Ik kan er niet over meespreken, maar ik tracht er mij toch iets bij voor te stellen. ;-)
LikeGeliked door 1 persoon
Haha, zoveel te beter! Ik hoop dat we met jou kunnen meespreken als er een tweede komt ;). Merci voor de lieve reactie.
LikeLike
Herkenbaar. Tips ga je van mij dus niet krijgen :) This too shall pass? Binnen een jaar of 12 krijg je hem niet meer uit bed.
LikeGeliked door 1 persoon
Heel mooi geschreven Rien en oh zo herkenbaar… ik had ook zo eentje… nu al 32 jaar geleden en ondertussen zelf papa van 2!
Je moederhart zorgt ervoor dat je blijft liefhebben, strelen, aaien, liefkozen… tot je er uiteindelijk zelf soms zou bij gaan schreien van vermoeidheid en toch doe je verder, elke nacht opnieuw!
Uiteindelijk, zo tussen 2 en 3 jaar, ging het beter en ja… later was hij doms ook niet voor het middaguur uit zijn bed, dus nog even geduld en veel liefdevolle momenten!
LikeGeliked door 1 persoon
Heel mooi geschreven en O zo true!
Idd soms moeilijk maar die schatjes zijn het waard😀
LikeGeliked door 1 persoon
Ik begrijp dat dit zeer zwaar valt maar wonderlijk genoeg is de liefde zo groot dat je blijft liefkozen, ontzettend graag zien. Prachtig geschreven, Rien, je verwoordt zo scherp wat menig ouder meemaakt.
LikeGeliked door 1 persoon
Alweer prachtig verwoord wat soms ook in mijn gedachten komt aanwaaien maar niet op papier terechtkomt (en al zeker niet met nog gevatte woordspelingen erbij 🙂). Ik kijk al uit naar mijn volgend stukje nachtlectuur!
LikeGeliked door 1 persoon
Merci Jamie! I feel your pain. Ooit zullen we erom lachen … ooit ;).
LikeLike
Pingback: Plaatjes en praatjes #januari #februari | Rien de Rien
Pingback: Plaatjes en praatjes: december 2019 | Rien de Rien