Vake. Paul. Pol voor de vrienden. Daarvan heeft hij sterke exemplaren. Werkerspollen. Pezig, gespierd, karaktervol getekend. Je leest er toekomst in. Maar vooral verleden. Zo dankbaar voor die handen. Ze kunnen vakkundig zacht masseren. Vaak en veel maar nooit genoeg. Heerlijk. Die krachtige schroevendraaiervingers die getraind hun rondjes doen. Zo dankbaar voor die handen. Ze … Lees verder
> Soms kom je een boek tegen waarvan je denkt: had ik dit maar geschreven. Uitgepuurd en puur. Een boek waarvan je de woorden gulzig binnen slikt omdat je er niet genoeg van krijgt. Je wil ze smaken. Langzaam deel van jezelf maken. ‘Liefhebben’ van Laura Van Dolron is zo’n boek. Eentje om te koesteren, … Lees verder
Ik was 32. Niet jong, niet oud. Bij mijn moeder hingen er toen al vier kleine koters rond haar benen: mijn drie broers en ik. Het waren andere tijden maar toch. ‘Geen idee hoe ze dat ooit klaar speelde’, denk ik met mijn klein aapje aan mijn lijf geplakt. Hij zit in de draagdoek terwijl ik ‘geniet’ van een walking dinner. Uit noodzaak, want stilstaan is achteruitgaan in het geval van mijn moeilijke slaper. Lees verder
> Haast en spoed. Mijn hart slaat al even op hol. En dan bedoel ik niet uit liefde voor kleine Sus, maar echt letterlijk. Dus stap ik voor de zekerheid de controlekamer van de huisarts binnen. Zijn bezorgde wenkbrauwen verklappen de cliffhanger die nog aan zijn lippen hangt: ‘Ik zou onmiddellijk naar spoed rijden voor … Lees verder
> Aha-momentjes bij een podcast en boek over temperamentvolle kinderen. We zoeken ergens begrip en troost na een intense week aan zee met onze kroost. Dus luisteren we richting huis naar de aflevering ‘Temperamentvolle kinderen’ van de podcast Radio Mama – big fan here, ik volg élke aflevering (ideaal tijdens autoritten of wasophangmomentjes). Kristien … Lees verder
> De aandacht verdelen. Het is zoeken naar een nieuw evenwicht met een huid- en borsthongerig mannetje erbij. Want onze oudste, Mon, is ook best nog klein (twee jaar en acht maanden). Tot hier toe kreeg hij de grootste schep uit onze warme pot aandachts- en liefdespuree. En toen kwam zoontje nummer twee. Voorlopig gaat het … Lees verder
> Een monsterstap voor zoon(- en moeder)lief. Maandag twee september: de eerste dag school voor Mon. We kiezen bewust voor een halve dag, om wat te wennen. Onze kleine man laat zich trots dragen door vakes sterke armen, moeke draagt zoon twee in haar ‘sterke’ buik. Op Mon zijn kleine schouders rust al een zak … Lees verder
Vijf magere maanden hebben we gewacht op jouw streepje. En toen zagen we het dubbel en dik: twee blauwe lijntjes op de zwangerschapstest. Genoeg voor een koude rilling en warme vloedgolf in de onderbuik. Daar waar jij onzichtbaar nestelt in de kamer die jouw broer twee jaar geleden inwijdde. Twee handen in één buik, twee voeten en tien tenen. Een combinatie van onze genen. Het blijft een wonder. We donderen dan ook figuurlijk van onze stoel als dit zonnige nieuws ons huis verlicht. Babyboom, kaboem. Spijtig genoeg valt ons zoontje Mon op dat moment letterlijk van zijn hoge stoel. Trip trap drop naar beneden, hard met zijn hoofd op de betonnen vloer. Lees verder
> Zoo onder de indruk. Als je zelf kleine kotertjes hebt, is het moeilijk om onverdeelde aandacht te geven aan die van een ander. Zoals ons petemetekindjes Flor (van wie ik meter ben) en Jeanne (van wie Sven peter is). Daarom trakteren we voor hun verjaardag graag op een herinnering, naast een cadeautje met een … Lees verder
> Grote vakantie = toilet nummer twee en een terras (de foto is van vorige grote vakantie, maar ik vond die twee poepkes wel toepasselijk). Hell yeah, mijn man is een klusser! Dus installeerde hij in het begin van zijn grote lerarenvakantie ons tweede toilet boven, zo hoef ik ’s nachts niet meer met mijn … Lees verder
Rien Mertens 