> Zo vader, zo (klein)zoon … zo dochter. “Of ik drie interviews wilde afnemen en uitschrijven voor Nina (de weekendbijlage van Het Laatste Nieuws) naar aanleiding van Vaderdag?” Euh, graag! Dus stelde ik onder andere mijn vader en broer de vraag: die spenderen hun werkdagen samen in het familiebedrijf. En daar leg ik sinds kort ook … Lees verder
Al meer dan 6 maanden zwem je baantjes in mijn buik. Eerst rustig, de laatste maanden heel wat heviger. Precies of je crawls trekt met stevig trappende armen en benen tegelijk. Jouw ritmische slagen en stoten doen me denken aan het lieve konijntje uit Bambi, dat spontaan gaat stampen van enthousiasme. Zo interpreteer ik het … Lees verder
> Even de bewoonde wereld in, zonder kind. Sven en ik gingen 2 nachten samen op citytrip naar Antwerpen (het is al zo ver gekomen met onze vermoeidheid dat we in nachten tellen). Niet om als toeristen in eigen land de stad rond te toeren. Wel om te chillen met ons kindervrije ouderbillen. We twijfelden … Lees verder
Lieve Mon Wat een koppig koddig karakterventje ben je toch. Toegegeven, we vloeken er soms op. Maar je bent zo heerlijk jezelf. Intens. Expressief. Uitgesproken. Volhardend. Soms snel gefrustreerd – wat zich uit in een luide ‘maar alééé’. Een bommetje energie dat af en toe ontploft. Dan eindig je plat op de grond, met gebalde … Lees verder
> Of hij al doorslaapt, vroeg je? Niet echt nee. We ploeterden onlangs weer door een dieptepunt. Dus prikte ik in een wanhoopsbui een afspraak bij de kinderpsycholoog. Dat klinkt zo zwaar, maar het voelde heel verlichtend. We mochten achteroverleunen in haar zetel, terwijl Mon speelde. Ze stelde vragen, wij vertelden, ze luisterde en knoopte … Lees verder
> Hoe een gezellig ontbijtmoment kan eindigen in het ziekenhuis. Mon heeft dan ook mieren in zijn gat. En die rosse mieren besloten in een impulsief moment op de rand van zijn Tripp Trapp te gaan zitten. Te laat om in te grijpen, zag ik hem achteroverkantelen. Ka-boem, met zijn achterhoofd op onze betonvloer. Wat … Lees verder
Woensdag is mijn vrije dag – vrij in de zin van ‘ik moet niet achter een computer zitten op mijn werk’. En ja, dan breng ik mijn zoon naar de onthaalmoeder. Ook al piekt het als hij ’s morgens roept van ‘nee!’ (klein detail: hij is twee). Want ook dat is zelfzorg: eens een dagje … Lees verder
> Wat maakt een moment memorabel? Waarom onthoud je de ene verjaardag wel en de andere niet? Zo vergeet ik nooit mijn 21e verjaardag, omdat ik werd verrast met een feest waarvan ik niets wist. En met een sleutel als cadeau … eentje die de deur opende naar een kamer in mijn vaders bedrijf die … Lees verder
Mocht er een wereldrecord rugje wrijven bestaan, had ik het verbroken. Al zou geen deurwaarder mijn prestatie officieel bevestigen, want dan zou die elke avond meermaals uit zijn warme zetel of bed moeten kruipen om te tellen en te timen. Hij, strak rechtop in het pak met een tikkende chronometer in zijn hand. Ik, naakt … Lees verder
> Sportief patattenzakken. Je kent het gevoel wel: dat je thuiskomt na je werk als een uitgeblust luciferstokje waaruit je geen vuur meer krijgt. Het enige wat je dan nog denkt is: geef mij nú een zetel, een serie en een theetje – of doe maar een goed glas wijn om alles door te spoelen. … Lees verder
Rien Mertens 