Ze geven de hele dag regen, alweer. Dus plan ik een binnenbezoekje bij een vriendin om de thuisroutine te breken. Lees: nieuw speelgoed, een andere omgeving en twee kindjes om mee te spelen − hoop: moeder gaat eens een half gesprek kunnen voeren. Ondanks de slechte weersvoorspellingen gomt de zon de potloodgrijze regenwolken uit de … Lees verder
Intense woelmuis. Die totem zou hij zeker krijgen van degene die naast hem slaapt op scoutskamp. Zijn kleine lijfje werd net vier. Maar gebruikt de volledige matras als territorium. Hij draait zich in duizend bochten en nestelt zich extreem dicht tegen zijn kamergenoot. Onze oudste zoon heeft het altijd moeilijk gehad met (in)slapen. Als boorling … Lees verder
Nooit gedacht dat we apart gingen slapen. En toch gebeurde het, ergens tussen wanhoop en vermoeidheid. Ik slaap op een kamer met de jongste van anderhalf. Hij slaapt op een kamer met de oudste van vier jaar. Dus we slapen wel samen, maar niet met elkaar. Al meer dan een jaar. Sleeping apart together. Al hopen we de rollen binnenkort te herverdelen: de zonen samen in een kamer en de ouders terug samen in een bed. We’ll see. Lees verder
> Samen onder een blader- en vakantiedak. Een (schoon)zus en (schoon)broer met twee keer twee broertjes (slash neefjes) in één Ardens vakantiehuis. Klinkt dit als chaos? Dat was het meestal ook. Soms zalig genieten, soms overprikkeld ergens de rust proberen opzoeken − spoiler alert: die was moeilijk te vinden. Gelukkig klaterde naast de tuin een … Lees verder
Een andere neus. Een bollere kin. Donker gekrulde wimpers. Diepblauwe kijkers. En wat grotere oren. Luier. Luider. Lijfelijker. Het lot van nummer twee. Vergeleken worden met de eerste kadee. Lees verder
Ik was 32. Niet jong, niet oud. Bij mijn moeder hingen er toen al vier kleine koters rond haar benen: mijn drie broers en ik. Het waren andere tijden maar toch. ‘Geen idee hoe ze dat ooit klaar speelde’, denk ik met mijn klein aapje aan mijn lijf geplakt. Hij zit in de draagdoek terwijl ik ‘geniet’ van een walking dinner. Uit noodzaak, want stilstaan is achteruitgaan in het geval van mijn moeilijke slaper. Lees verder
> Niet december maar november was hier de donkerste maand van het jaar. Ook al is het mijn verjaardagsmaand, een cadeau was het niet. Helse nachten van twee kinderen die elkaar aflossen in het kampioenschap ‘moeke wakker maken’. Een zieke oudste, een groeispurt-jongste én een bikkelharde borstontsteking – die ik mag uitpakken aan zee op … Lees verder
Vijf magere maanden hebben we gewacht op jouw streepje. En toen zagen we het dubbel en dik: twee blauwe lijntjes op de zwangerschapstest. Genoeg voor een koude rilling en warme vloedgolf in de onderbuik. Daar waar jij onzichtbaar nestelt in de kamer die jouw broer twee jaar geleden inwijdde. Twee handen in één buik, twee voeten en tien tenen. Een combinatie van onze genen. Het blijft een wonder. We donderen dan ook figuurlijk van onze stoel als dit zonnige nieuws ons huis verlicht. Babyboom, kaboem. Spijtig genoeg valt ons zoontje Mon op dat moment letterlijk van zijn hoge stoel. Trip trap drop naar beneden, hard met zijn hoofd op de betonnen vloer. Lees verder
Al meer dan 6 maanden zwem je baantjes in mijn buik. Eerst rustig, de laatste maanden heel wat heviger. Precies of je crawls trekt met stevig trappende armen en benen tegelijk. Jouw ritmische slagen en stoten doen me denken aan het lieve konijntje uit Bambi, dat spontaan gaat stampen van enthousiasme. Zo interpreteer ik het … Lees verder
Lieve Mon Wat een koppig koddig karakterventje ben je toch. Toegegeven, we vloeken er soms op. Maar je bent zo heerlijk jezelf. Intens. Expressief. Uitgesproken. Volhardend. Soms snel gefrustreerd – wat zich uit in een luide ‘maar alééé’. Een bommetje energie dat af en toe ontploft. Dan eindig je plat op de grond, met gebalde … Lees verder
Rien Mertens 