Er ontploft een bommetje in mijn buik: we blijken onverwachts zwanger van ons derde kindje. Waaw! En ook: kunnen we dit wel? Er raast een orkaan van emoties door mijn lijf: vreugde, angst, geluk, verdriet. Maar vooral liefde. Liefde, in het oog van de storm waar dit prille leven groeit. Wij kunnen dit!  De baby … Lees verder →

‘Ik wil dood’, roept hij ‘s avonds in bed. ‘Geef mij nú dat haaiendeken of maak mij gewoon dood.’ De oudste wil het deken van zijn jongere broer, maar die laatste kiest ervoor om het zelf te houden. Daar lig ik dan, tussen mijn zonen. Links verbergt de jongste zich stil onder de haaien. Rechts … Lees verder →

‘Het is belangrijk om even op pauze te drukken’, drukken de vroedvrouwen en gynaecoloog mij op het hart. ‘Lichamelijk, mentaal, emotioneel, hormonaal. Het is niet niets om een kind te verliezen, ook al is het pril.’ Op pauze drukken. Oké. Maar hoe doe je dat? Met twee kinderen die, vaak fast forward, willen spelen. Met … Lees verder →

Drie jaar lang al zet jij onze wereld wat extra op zijn kop. Laat jij ons dingen zien vanuit een ander perspectief. Zorg jij voor veel animo in huis. Een kleine waaghals. Een grote knuffelaar. Een enthousiaste haardraaier. Een minder enthousiaste eter. We wisten niet wat we jou cadeau zouden geven. Want je speelt met … Lees verder →

Hij wilde niet dutten: ‘nee!’ Hij wilde wandelen, en zelf de route bepalen − langs de bloemetjes in elke voortuin, dwars door het maïsveld, over de berg met brandnetels: ‘ekke doen!’ Zijn twee meest gebruikte zinnetjes momenteel, liefst gecombineerd: ‘Nee, ekke doen!’ Hij komt er allemaal mee weg. Lees verder →

‘Waarom heb jij zo’n grote borsten en ik zo’n kleine?’ Dat is een vraag die ik aan elk lid van mijn vierentwintigborstig volleybalteam kan stellen onder de douche. Maar dit keer wordt ze aan mij gesteld. Laat ons even vergeten dat ze uit de mond rolt van mijn vijfjarige zoon. Hij kaapt een primeur weg … Lees verder →

“Ofwel lees je nog een verhaaltje voor, ofwel ga je nu tegen de muur staan.” Daar lig ik dan in bed, naast mijn vierjarige zoon die moet slapen. Mijn schouders schokken lichtjes en ik probeer niet luidop te snikken. Hoe grappig is dit? Mijn zoon spelt mij de les in zijn strengste bozejuffenstem. Lees verder →

Vijf jaar geleden liet je mij twijfelen of ik nu weeën of krampen had, nadat we pita klaarmaakten voor ons bezoek. Om 23u zwaaiden we onze gastvrije voordeur dicht en om 23u01 zat ik – eindelijk – op toilet. De buikpijn stopte niet. Jij was gestart om jouw weg naar mijn voordeur te banen. Langzaam … Lees verder →

Mijn lieve suskewieter, je geeft zo fier de plantjes water met je gieter. Je doet zowat alles na van je grote broer, en wij vinden jou daarin wel redelijk stoer. Blutsen en builen houden jou niet tegen, om te klimmen, springen en (te) wild te bewegen. Lees verder →