Oops, I did it again. De zoveelste avondspits waarin ik mijn geduld verlies. Oké, ik ben intussen 38 weken zwanger en heb een korter lontje. En tegelijk is dat niet het probleem. Ik wil er zó graag kunnen zijn voor mijn kinderen. Om de dag goed af te sluiten. Om de laatste gedachten te horen … Lees verder
Wat ben ik benieuwd. Naar hoe je eruit ziet. Naar jouw ogen en mond, neus en kont. Naar jouw armen en benen, vingers en tenen. Naar jouw hele zijn. Naar wie je bent. Naar hoe het gaat zijn. Met jou erbij. Een nieuwe ‘wij’. Wat ben ik bang. Niet dat ik je niet graag zal … Lees verder
2024. Het jaar waarin we onverwachts zwanger bleken. Ik weende. Overwoog opties. Ging door angst en weerstand. We besloten ons kindje te houden. De tranen droogden langzaam. De weerstand zakte langzaam, al verdwijnt ze niet. Maar de liefde en nieuwsgierigheid groeiden. Wie gaat dit meisje zijn? Hoe gaan onze jongens reageren? Wat brengt dit nieuwe … Lees verder
Een paar maanden geleden nog maar, schreef ik onderstaand ‘wiegenliedje voor wie ongepland zwanger is’ – ook voor mezelf dus. Intussen heeft dit ongeboren kind een plekje in ons gezin – al is het soms als kussen voor de kleinste grote broer: hij wilde lekker dicht bij haar zijn, nadat hij haar zag bij de … Lees verder
Zij en ik. We gaan al meer dan twintig jaar terug. En we gingen net vijf dagen samen naar Malaga. Zij en ik. Een van de vriendinnen met wie ik het meeste verleden deel. De toekomstige meter van mijn dochter. Zij en ik. Het voelt zo gemakkelijk. We doen elk ons ding, samen of in … Lees verder
Soms werpt het leven je iets in je moederschoot dat je eigenlijk niet ziet zitten. Als een koude schop in je maag, die de grond van onder je voeten graaft. En je wortels openlegt. Bloot en kwetsbaar. Vatbaar voor een dikke mist vol twijfels en angst. Terwijl de mist je zicht vertroebelt, nestelt zich een … Lees verder
Er moeten mensen zijndie vreugde bewarenin de kuiltjes van hun wangen.Mensen die zingen op de fietsook als het regent,en die boeketten plukkentussen het natte gras.Die mensen moeten er zijn. Er moeten mensen zijndie het discolicht aanstekenop klaarlichte dag,en door het leven dansenook als niemand kijkt. Er moeten mensen zijn,die zand verzamelen in hun zakken,om speelsheid … Lees verder
kom in het grote bed waar dromen naar lavendel geuren warm jouw ijzige billen aan mijn veilige lijf zak diep in de schaduw van je ogen ik waak over je, de hele tijd het moeilijkste is niet dat je bang bent wel dat je de angst klauwen geeft met scherpe nagels bang is maar een … Lees verder
Drie dagen stilte. Geen mensen die ik ken. Geen gsm. Geen internet. Geen activiteiten. Just me, myself and I. Omgeven door rust, groen en Jezuïeten. Ik wilde het al lang eens proberen, in stilte zijn met mezelf. Om te testen hoe het voelt. Of ik mijn eigen stem beter kan horen. Mijn eigen buikgevoel beter … Lees verder
Een ballon verpakt een portie adem. Je blaast de lucht uit je longen letterlijk een ander leven in. De omlijning verandert de definitie. Van onzichtbaar aanwezig naar tijdelijk tastbaar. Ballonnen, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Als kind speelde ik graag met die kleurrijke veerkracht. Vooral die op zo’n harde holle stok zoals in het … Lees verder
