> Of hij al doorslaapt, vroeg je? Niet echt nee. We ploeterden onlangs weer door een dieptepunt. Dus prikte ik in een wanhoopsbui een afspraak bij de kinderpsycholoog. Dat klinkt zo zwaar, maar het voelde heel verlichtend. We mochten achteroverleunen in haar zetel, terwijl Mon speelde. Ze stelde vragen, wij vertelden, ze luisterde en knoopte … Lees verder
> Hoe een gezellig ontbijtmoment kan eindigen in het ziekenhuis. Mon heeft dan ook mieren in zijn gat. En die rosse mieren besloten in een impulsief moment op de rand van zijn Tripp Trapp te gaan zitten. Te laat om in te grijpen, zag ik hem achteroverkantelen. Ka-boem, met zijn achterhoofd op onze betonvloer. Wat … Lees verder
Woensdag is mijn vrije dag – vrij in de zin van ‘ik moet niet achter een computer zitten op mijn werk’. En ja, dan breng ik mijn zoon naar de onthaalmoeder. Ook al piekt het als hij ’s morgens roept van ‘nee!’ (klein detail: hij is twee). Want ook dat is zelfzorg: eens een dagje … Lees verder
> Wat maakt een moment memorabel? Waarom onthoud je de ene verjaardag wel en de andere niet? Zo vergeet ik nooit mijn 21e verjaardag, omdat ik werd verrast met een feest waarvan ik niets wist. En met een sleutel als cadeau … eentje die de deur opende naar een kamer in mijn vaders bedrijf die … Lees verder
Mocht er een wereldrecord rugje wrijven bestaan, had ik het verbroken. Al zou geen deurwaarder mijn prestatie officieel bevestigen, want dan zou die elke avond meermaals uit zijn warme zetel of bed moeten kruipen om te tellen en te timen. Hij, strak rechtop in het pak met een tikkende chronometer in zijn hand. Ik, naakt … Lees verder
> Sportief patattenzakken. Je kent het gevoel wel: dat je thuiskomt na je werk als een uitgeblust luciferstokje waaruit je geen vuur meer krijgt. Het enige wat je dan nog denkt is: geef mij nú een zetel, een serie en een theetje – of doe maar een goed glas wijn om alles door te spoelen. … Lees verder
> Neefje-neefje: tien maanden verschil, alle dagen haat en liefde. Soms zouden ze elkaar figuurlijk opeten, soms letterlijk. Mijn oudste broer zijn jongste zoon (Remi) en mijn eigen zoon (Mon) delen lief en leed tezamen: vier dagen in de week bij de onthaalmoeder, een dag in de week bij de oma. Het zijn twee … Lees verder
Hoeveel laat je je kind toe? Op de eerste foto hing hij aan de balustrade van ons huurappartement aan zee, op de tweede aan de elektriciteitsdraad van de koeien. Hoe ver mag je jouw kind laten gaan in zijn ontdekkings- en experimenteerdrang? Ik vraag het mij soms af als hij iets te enthousiast staat te dansen op zijn eetstoel, iets te snel rechtopstaand de trap op- en afstapt of iets te stuntelig overal opklautert als een aapje.
Lees verder
We zagen elkaar voor het eerst op een volleybaltraining. Ze had een speels staartje dat vrolijk op en neer wipte. Twee enthousiaste krullen om haar mond. En ondeugende pretlichtjes in haar ogen. Een knap kind, die Lien D’Hondt. Ze had nooit eerder gevolleybald, maar veel tijd had ze niet nodig. Miss natural beauty was ook … Lees verder
> Het groepsgevoel. Mensen maken graag deel uit van een groep, of ik toch – dan voel ik mij populair. Ik hou van de dynamiek die borrelt in zo’n bonte bende, zoals in die van onze volleybalploeg plus aanhangsels. Na een overdosis Google, Doodle en Whatsapp, boekten we een weekend in de Vlaamse Ardennen om … Lees verder
Rien Mertens 