De nacht was slecht. De ochtend vroeg. Dus besloot ik -voor een keer- om al koffie te pressen vóór ik drie kinderen in de auto moest pressen tegen school.

Slow koffie.
Slow starten.
Slow.

Dat nam ik mij gisteren voor, nadat ik even luisterde naar wat mijn opgetrokken schouders en flipperkasthoofd fluisterden.

Trager. Niet alles doen alsof er een tijger achter me zit. Be a turtle. Ik trok ‘toevallig’ ook een schildpad uit mijn kaartendek, waar ik nog eens tijd voor maakte. The universe has got my back!

Slow koffie dus. Op cornflakeswoensdag. Geen brooddozen vandaag. French press vullen. Even laten trekken op tafel. En merken dat je nét te slow bent om -in die paar seconden dat je de baby in haar eetstoel zet- te voorkomen dat de middelste ‘ik wil hem doorduwen’ roepende zoon de french press al optilt.

In sneltempo vliegt het deksel eraf. Valt de glazen press aan diggelen. Koffiegruis all over de tafel en de vloer. Heet water op het ontbijt. En op onze zoon zijn benen.

Geen koffie.
Geen press.
Geen ontbijt samen.
Geen ruimte meer.

Pijn. Frustratie. Gevloek.
Een zoon die blokkeert.
Een baby die huilt.
Een andere zoon die ziek thuis wil blijven.
Een vader die halsoverkop met de fiets naar het werk moet vertrekken in de regen.
Een moeder die met opgetrokken schouders en een flipperkasthoofd de zoon een veilige ruimte wil geven om te ontdooien. De baby wil troosten. En een inschatting moet maken of de andere zoon ‘ziek genoeg’ is om thuis te blijven.

Hoe dan?!

Twee kinderen in de auto.
Een bij oma – die gelukkig dichtbij woont.
Naar school.
Werken in de straat. Extra rode lichten.

Mee met de zoon door de regen met een maxicosi aan de arm naar de rij waar de klas al staat te wachten om met de bus te gaan zwemmen want de bel ging al en ik moet nog tegen de juf zeggen wat er deze ochtend gebeurde want mijn zoon is nog onder de indruk en staat te trillen aan mijn hand en heeft ook schrik dat de kindjes hem gaan uitlachen met een grote plakker op zijn brandwonde en hij wil ook geen flamazine aan zijn broek – adem.

Maxicosi terug in de auto. Naar de crèche.
Baby huilend achterlaten.

Terug naar de auto.
En dan de ‘schildpadman’ zien: langzaam!