2024. Het jaar waarin we onverwachts zwanger bleken. Ik weende. Overwoog opties. Ging door angst en weerstand. We besloten ons kindje te houden. De tranen droogden langzaam. De weerstand zakte langzaam, al verdwijnt ze niet. Maar de liefde en nieuwsgierigheid groeiden. Wie gaat dit meisje zijn? Hoe gaan onze jongens reageren? Wat brengt dit nieuwe leven ons gezin?

2024. Het jaar waarin we dierbaren nieuw leven zagen verwelkomen. Het jaar waarin we dierbaren banden zagen verbreken. Het jaar waarin dierbaren diagnoses kregen. Het jaar waarin dierbaren nieuwe liefdes vonden. Het een lijkt al leuker dan het andere, al komt het in the end op hetzelfde neer. Als je de knop durft aanknippen naar diepe verbinding, schijnt er altijd licht. Ook in donkere tijden. Ik hoop mijn schakelaar dit jaar wat vaker te vinden. En dat hoop ik ook voor jou.

2024. Het jaar waarin Sven en ik ons negentien jaar samen vierden met een huwelijk. Just the two of us. Geen vrienden of familie. Niemand wist het, behalve een paar mensen tegen wie we onze mond niet konden houden. Na een intieme lunch op een doodgewone donderdag, reden we richting stadhuis. We zagen elkaar. We gaven elkaar: een ring, een ja en een uitgesproken bundel prachtige persoonlijke woorden. Onze kwetsbare knop naar verbinding stond aan. Het licht scheen door onze barsten naar buiten en naar binnen. Man en vrouw.

2024. Het jaar waarin ik besloot om les te geven aan de hogeschool: communiceren met groepen aan leerkrachten kleuter en lager onderwijs. Een uitnodiging en uitdaging om ruimte te durven innemen. Om mijn stem te laten horen. Om waardevolle kennis te delen. Het heeft veel gevraagd en veel gebracht. Dat vat meteen ook dit en alle jaren samen voor mij: you do some, you learn some. Ik probeer niet te denken in termen van winnen of verliezen. Wel van doen, proberen en leren. Dat mag ik nog wat meer doen, proberen en leren de komende jaren.

2024. Het jaar waarin ik veertig werd. Waarin ik mijzelf een bijzonder cadeau deed. Ik nodigde een bont allegaartje van lieve mensen uit die ik er graag bij wilde. Omdat ze veilig voelen. Omdat ze die kwetsbare schakelaar ook durven aan te knippen. Omdat ze meelevend, gevoelig en grappig zijn. Omdat ik het mezelf gunde om mij liefdevol te laten omringen, al vroeg ik er zelf naar – en dat is misschien nog het bijzonderste. Dus dook ik door de kwetsbare angst van gedachten als ‘wat als ze het niet leuk vinden’ en ‘wat als ze ja zeggen en nee voelen’ en ‘zou ik die wel uitnodigen’ en ‘vinden ze onze vriendschap wel even waardevol als ik?’ Ik dacht nog meer, maar volgde toch mijn gevoel. En het verwarmde me, wat een ideale combinatie was met de ijskoude mocktails die Sven maakte ❤️.

2024. Het jaar waarin ik nog meer voel dat ik graag wil schrijven. Niet alleen voor en over mezelf, maar ook voor en over andere mensen. Woordportretten. Waardevolle zinnen en herinneringen. Om cadeau te doen en te koesteren. Om in te kaderen en te herlezen. Om naar terug te grijpen als jouw schakelaar even zoek is. Om mensen naar buiten te helpen brengen wat ze anders binnen in zichzelf houden.

2025. Op doen, proberen en leren!