Dag nestkastje aan de muur

Hoe is het om jouw hart zo open te stellen? Om een gaatje te laten voor wie er graag in wil passen, ook al weet je niet wie dat zal zijn. Een familie pimpelmezen in dit geval.

Hoe is het om die lege ruimte door iemand te laten vullen? Om vreemde snavels binnen te laten. Die takje per takje dichterbij komen. En zich langzaam nestelen in jouw hart.

Hoe is het als je jouw binnenste voelt openbreken? Om die bruin gestipte eitjes zachtjes te horen kraken. En plaats te zien maken voor vier lelijke roze vogeltjes die je veilig tussen jouw houten muren houdt.

Hoe is het om elke dag een beetje los te laten? Om vader en moeder pimpel uit jouw zicht te zien verdwijnen, op zoek naar eten voor hun kroost. Met jouw veilige onderdak als troost.

Hoe is het om op een dag helemaal los te laten? Om een nieuw gevederde generatie op eigen poten te zien staan. En hun onervaren vleugels uit te zien slaan. Ze vlogen binnen als vreemden, ze vliegen buiten als familie.

Hoe is het om leeg achter te blijven? Leger dan voordien, maar voller dan ooit. Met takjes als kruimelspoor naar een mooi verhaal. Herinneringen om op te broeden. Met een open einde en ook nog steeds die open deur. Moedig, vind ik dat. Die breekbare leegte etaleren om het omgekeerde te creëren.

Wist je dat pimpelmezen vaak generaties lang terugkeren naar hetzelfde nest? Het kruimelspoor van hun stamboom achterna. Lief nestkastje aan de muur, dat kan alleen als dat gapend gaatje in jouw hart blijft openstaan. Ondanks jouw pijn en verdriet. Dankzij jouw liefde en veerkracht. Veerkracht die de deur opent naar nieuwe dimensies van liefhebben.

Het lijkt mij heerlijk om die plek te kunnen zijn voor iemand. Het kloppende hart van een generatie pimpelmezen.

Het lijkt mij heerlijk om die plek te kunnen vinden in jezelf. Met een gaatje in je hart dat openstaat voor wie er graag in wil passen.

Ik wil ook zo’n gaatje. Heel erg graag.
Alle tips zijn bijzonder welkom.
Bedankt.

Lieve groetjes Rien