18 jaar geleden voorspelde onze eerste nacht samen wat ons latere leven samen ging brengen.

Veel liefde. Weinig slaap.

18 jaar geleden raakten onze lijven verstrengeld -we houden elkaar nog steeds vast, al zitten er nu meestal twee kindjes tussen. Onze hoofden huppelden al wat langer op wolkjes.

We sms’ten elkaar eindeloos veel rijmpjes die -wellicht alleen voor ons- ongelooflijk leuk en grappig waren.

We zwaaiden door ons raam naar elkaar, als de trein waar jij op zat voorbij het huis raasde waar ik op mijn thesis zat te kauwen -vooral een symbolische daad, want je kon dat dus echt niet zien.

We kregen samen de slappe lach bij dingen die anderen helemaal niet grappig vonden -zoals een balletje naar elkaar gooien met je linkerhand, en er dan heel dwaas bij kijken.

Vandaag -ja, ook meermaals vannacht- werden we wakker met een arm of been in ons gezicht van de jongste. Wekte de oudste ons als een tijger die zijn prooi bespringt. En wisselden wij een veelbetekenende grom uit -we snappen elkaar intussen zonder woorden.

Weinig slaap. Veel liefde.

Dat is wat ik na al die jaren onthoud. En dat betekent niet weinig. Wel veel.

Op meer jaren van veel liefde ❤️ -en liefst ook meer slaap.