Spiegels. Ik heb er lang niet graag in gekeken. Ik hield niet van de confrontatie. Ik hield niet van wat ik zag. Ik hield niet van mezelf.

Hoe spijtig. Toch?

Spiegels. Ze zijn intussen een uitnodiging. Om mezelf te zien, meer en liever. Om te reflecteren, met zachtheid. Om mezelf te spiegelen, in het licht en donker van mijn ogen.

Een spiegel vertelt je niet alleen wat je ziet. Hij toont ook hoe je kijkt.

Zie ik harde rimpels en wallen? Of kijk ik naar de persoon die ze een zachte bedding biedt? Wetend welke verhalen zich tussen die lijnen laten lezen. Een geschiedenis van generaties. Hoofdstukken van zorgen (voor), zoeken en mogen zijn.

Spiegels. Ze bieden je een leven lang kansen om jezelf te observeren. De oefening zit overal. Niet alleen in glaswerk, dat je letterlijk weerspiegelt. Maar ook in alle mensen rondom jou, die stukken spiegelen van wie je bent – een rol die mijn kinderen glansrijk opnemen.

Soms krijg je cadeautjes, die schitteren in je ogen. Soms krijg je triggers, die kunnen snijden als scherven.

Maar hè: scherven brengen geluk. Toch?

In onze triggers ligt ons goud te rapen. In de stukjes van onszelf die vragen om wat wrijving. Zodat ze opnieuw kunnen gaan blinken.

Hoe mooi. Toch?

__
📷 @sophiecallewaertphotography

Ik ging samen met Sophie op stap voor haar project ‘In Process’. Ze combineert therapie met fotografie om tot een sprekend beeld te komen. Iets dat gezien mag worden. En hoewel ik in mijn beelden ook nog rimpels, wallen en andere triggers zie, blink ik ook zacht van trots. Dat we dit samen in de wereld hebben gezet. Wandelend, soms wat wankelend. Babbelend, beeldend. Stap voor stap, het licht volgend, in een mooi kader.