Zijn talent is snoepjes eten. Zegt hij zelf. Zijn leven kan ook niet doodgaan, want hij kan heel snel lopen. Zegt hij ook zelf.

Zijn mond staat nooit stil. Hij praat graag en veel: zijn eten is sneller koud dan zijn woorden – hij eet dan ook traag en weinig. Hij is luid en enthousiast. Het voordeel: je vindt hem snel terug op drukke plaatsen.

Zijn poep zit nooit stil. Hij beweegt graag en veel: hij springt door het leven, draait duizend rondjes in onze binnenschommel, klautert overal op, kijkt ondersteboven naar tv en maakt (te) veel koprollen in bed voor hij gaat slapen. Behalve op commando in de turnles: ‘dat wil ik niet meer doen.’ Zegt hij dan.

Zijn gouden hart valt nooit stil. Hij geeft graag en veel: hij laat anderen als eerste taart kiezen, neemt bij de beenhouwer ook altijd een lekstok voor zijn broer en vraagt aan vriendjes of hij hen op het toilet moet helpen als ze pipi willen doen.

Hij knuffelt innig en zacht, als een koala rond een eucalyptusboom. Hij houdt niet van natte kussen: ‘alleen droge’, zegt hij dan. Hij geniet van onverdeelde aandacht maar vindt het spannend om in de spotlights te staan. Hij leest graag boekjes, liefst met lange pauzes voor al zijn vragen of bedenkingen – zoals ‘doet het pijn als een eenhoorn in jouw oog prikt?’

Hij kruipt graag ‘s nachts in onze ‘bedkamer’, om zijn koude lijfje aan ons te warmen. Hij wriemelt graag in mijn haar. Maar ook aan knopjes en prulletjes. Alles moet getest worden: rubbertjes van stoelen halen, in ‘snuiterballen’ bijten, gloeisticks doorknippen, op ramen tekenen en ‘op de afbaksbediening knoppen’.

Hij eet graag ‘de nagels van de frietjes’ – die kleine, harde stukjes. Hij houdt van alle zoet, ook van ‘suikerwol’. Hij ziet ons een voor een super graag: moeke, vake, Mon én Sus. Hoe heerlijk dat hij zichzelf meerekent! Natuurlijk maakt hij ook -vaak- ruzie met zijn broer: ‘ik wil een wesp zijn en mijn broer gans prikken’, zegt hij dan.

Hij brengt zoveel leven in huis. Zoveel eigenheid. Zoveel liefde.

Hip hoi voor de ‘verjarige’. Zoals hij het zelf zou zeggen: ‘Jij hebt mij uitgelegd, en dan ben ik geboren.’ Zo ging het exact, vier jaar geleden.

Bedankt lieve Sus. Blijf je zoete zelf.

Foto’s: Nele Watty Photography

Benieuwd naar eerdere verjaardagsodes aan Sus? Hierzo: één, twee, drie.