Ik deed het al als kind: de gedachtelijnen in mijn hoofd noteren op die van mijn schriftjes. Van zodra ik kon schrijven, opende er een nieuwe wereld.

Als 9-jarige gebeurde het in een groot schrift. Met tekeningen en stickers.

Ik deelde emoties na een ruzie: ‘Soms ben ik boos maar ik voel dan verdriet in mijn hart.’

Ik deelde rouw: ‘Er zijn al meer dan 99999 tranen uit mijn ogen gekomen’, toen mijn ‘liefste zerat van de wereld met vleeskleurende oren’ stierf.

Ik deelde dromen: ‘Als ik koningin zou zijn, wil ik een mooie villa, een man en dieren. Ik zou met een bed vol knuffeldieren slapen. Ik zou geen bril willen dragen en zou blond haar willen en een roos kleed met blauwe slingers en een mooie gouden keting van Samson.’ Ik wilde ook een aap als huisdier: ‘Mijn aapje kan ik niet missen want hij droogt af, wast, kuist, zet tafel klaar, ververst de kooi van de hamster en slaapt samen met mij in bed als mijn man niet thuis slaapt.’ #lifegoals

Ik deelde verhaaltjes, die stopten met ‘Schrijfster: Rien Mertens. Einde.’

Ik deelde fragmenten uit mijn boeiende leven, zodat mijn citytrippende moeder wist wat er thuis gebeurde: ‘Na de Meck Donald kwam F thuiswachten en we hebben elkaars broeken afgetrokken en we gingen proeven doen en ik gaf G een lepel bloemsuiker en hij spuuwde alles op mij uit en ik was toen een wit monstertje en moest alles uitschudden.’ Mijn moeder miste duidelijk veel.

Als puber kwamen er foto’s bij. Ook gedichten en liefdesverklaringen – aan jongens tegen wie ik uiteraard niets durfde te zeggen. Ik schreef ook teksten naar mezelf, al schreeuwden die vooral haat – ah, die heerlijke puberjaren. Er kleven ook boze brieven in van mijn moeder, en andere herinneringen die bleven plakken.

Intussen schrijf ik al jaren in kleine schriftjes, op blanco papier. Er zit steevast een in mijn handtas. Soms schrijf ik veel, soms weinig. Soms schrijf ik maanden niets, soms journal ik elke dag. Zelden herlees ik zinnen, af en toe blader ik door mijn kronkels.

Ik schrijf omdat het mij veel brengt. Omdat het deuren opent naar plaatsen waar ik anders moeilijk kom. Omdat ik werelden kan creëren met woorden – en mensen kan meenemen die daar ook even willen zijn.