Of hij wilde komen thuiswachten? Dan kon ik gaan badmintonnen.

Hij zei ‘ja, tot vanaaf’. Dus staat mijn vader daar, braaf. Voor de deur.

De kindjes kruipen op zijn schoot met een boek. Samen met de blaadjes, vouwt hij een nieuwe wereld open. Want nee, hij leest geen voorgedrukte teksten. Hij drukt zelf zijn stempel, getekend door zijn fantasie. Tot groot kinderplezier.

Ik zie mezelf weer zitten op zijn schoot, meer dan 30 jaar terug. Zijn kleurrijke vertelstijl is nog geen haar veranderd – in tegenstelling tot zijn haar zelf, dat al wat kleur verliest. Mon en Sus hangen aan zijn lippen, met ogen die elk woord volgen.

Ik zie hem kijken naar mijn kinderen zoals hij naar mij keek, meer dan 30 jaar terug. Zijn blik voelt warm en vertrouwd. Met een filter nostalgie erover, sla ik dit moment op in mijn interne geheugen. En in elke vezel van mijn lijf. Het zijn de kleine momenten waar je later met een vergrootglas naar terugkijkt.

Het zijn de kleine momenten waar je later met een vergrootglas naar terugkijkt.

Mijn hart loopt over voor dit trio dat ik achterlaat in de zetel. Sus zwaait nog tot mijn sportzak en ik van de oprit verdwijnen. Al duurt het niet lang voor ik terug thuis ben, wegens een kuitverrekking omdat ik te snel was – lees: te oud.

De zetel die ik achterliet is leeg. Dus sluip ik stilletjes naar boven. Daar spot ik mijn trio, knus bij elkaar in bed. Eerst de krullen van Sus, dan de grijze kruin van va en daarnaast de rosse schijn van Mon. Eén voor één vredig ingedommeld. Mijn hart voelt nog voller dan de tweepersoonsmatras aan mijn voeten. Ik ga zitten, als stille observator. Als stille genieter.

Weer probeer ik dit beeld vast te prenten in mijn hoofd, en af te printen in tekst. Het zijn de kleine momenten waar je later met een vergrootglas naar terugkijkt.

Of hij naar huis wilde? Ik kon toch niet meer badmintonnen.

Als een rups, kruipt hij uit zijn cocon van dekens. De vleugels die hem flankeren, laat hij achter in bed. Hij dekt hen nog eens toe, bewondert hun kleuren en geeft hen nog een extra kussentje. Er fladdert liefde in de kamer. Dat voel ik. Dat voelt hij ook.

‘Het leek alsof ik opnieuw naast jou in bed lag, meer dan 30 jaar terug.’

Het zijn de kleine momenten waar je later met een vergrootglas naar terugkijkt.