Ik zou kunnen zeggen dat vandaag goed was. Dat ik goedgezind ben opgestaan. Dat ik werkdeadlines heb geknald – met dank aan Sven en zijn moeder, die met de kindjes naar Harry Malter trokken. Dat ik tijdens mijn lunch zingend ronddanste in de living. Dat ik ging solowandelen onder een introvert zonnetje, dat zich iets te vaak verstopte achter de wolken. Dat ik mijn meditatieve wandeling thuis verder zette in mijn journal, waar ik even ononderbroken in schreef. Dat ik, met nieuwe energie, een artikel maakte over onze campertrip – waardoor ik ook nog eens door onze herinneringen mijmerde. Dat ik, nog steeds goedgezind, vers eten op tafel toverde tegen dat mijn mannen thuis kwamen.

Dat is allemaal waar.

Maar ook dit is waar. Dat ik uitkeek naar een avond voor mijzelf – want de kinderen gingen wel snel slapen na zo’n daguitstap, dacht ik. Dat ik hen net slaapwel kuste, toen mijn driejarige doodleuk zei ‘er zit een knoop in mijn neus’ – wat dus geen grap was: hij had effectief een knoop diep in zijn neus geduwd. Dat ik de dokter van wacht moest bellen, en minstens 10 mensen uit de buurt om aan vervoer te geraken – want Sven was naar de training met onze enige auto. Dat ik uiteindelijk kon vertrekken met een auto waar ik nooit eerder mee reed, en waarvan de eigenaar de sleutelkaart was vergeten mee te geven – wat betekende dat ik halfweg de dokter moest terugkeren om die te halen. Dat ik, op weg naar diezelfde dokter, opnieuw rechtsomkeer moest maken omdat de politie de weg barricadeerde voor een ongeval verderop. Dat ik voor een gesloten treinoverweg stond en intussen het adres van de dokter vergeten was. Dat mijn zoon al lag te slapen in de auto – zou hij die knoop kunnen binnen snurken? Dat ik minder relaxed kon blijven dan ik eigenlijk had gewild. Dat alles uiteindelijk goed kwam – de ontknoping gebeurde bij de derde vakkundige pincetgreep. Dat ik de dag ben geëindigd met hoofdpijn naast een driejarige op adrenaline, die non-stop bleef babbelen tot 21u30.

Ook dat is allemaal waar.

Van de avond voor mezelf schiet weinig over. Dat is kut. Maar gelukkig ligt mijn kind veilig en gezond te slapen in zijn bed. Dat is goed. Te laat wel – dat is dan weer kut.

En tegelijk: stay wild my child ❤️.