‘Het is belangrijk om even op pauze te drukken’, drukken de vroedvrouwen en gynaecoloog mij op het hart. ‘Lichamelijk, mentaal, emotioneel, hormonaal. Het is niet niets om een kind te verliezen, ook al is het pril.’

Op pauze drukken. Oké. Maar hoe doe je dat? Met twee kinderen die, vaak fast forward, willen spelen. Met deadlines zonder rewind-knop. Met het huishouden dat non-stop doordraait. Met gedachten die klinken op repeat.

Het tempo in onze maatschappij ligt hoog. Dat voel je nog meer als je op een lager toerental draait. Gewild: slow travellend in een camper voor drie maanden. Of ongewild: snel slingerend in een rollercoaster van zwangerschap naar verlies.

‘Lukt het wat om jullie weer aan te passen?’, vragen mensen vaak sinds we thuis zijn na onze road trip. Niet helemaal. En dat willen we ook niet helemaal. We houden graag nog even vast aan de traagheid der dingen, al snellen velen ons voorbij. Tijd is goud waard – nog meer als je weet dat het alle wonden heelt.