Vake. Paul. Pol voor de vrienden. Daarvan heeft hij sterke exemplaren. Werkerspollen. Pezig, gespierd, karaktervol getekend. Je leest er toekomst in. Maar vooral verleden.

Zo dankbaar voor die handen. Ze kunnen vakkundig zacht masseren. Vaak en veel maar nooit genoeg. Heerlijk. Die krachtige schroevendraaiervingers die getraind hun rondjes doen.

Zo dankbaar voor die handen. Ze spelen. Omarmen. Kietelen. Verwarmen. Soms zijn het krokodillen die bijten in kinderbillen. Vaak brengen ze taartjes om binnen te spelen in onze zoetebekken. Om samen te breken en te delen.

Zo dankbaar voor die handen. Ze vertellen zijn verhaal. Schrijven de meest onleesbare letters. Spelen memorabele poppenkast. Tekenen de naakte waarheid. Schilderen in karaktervolle kleuren. Fotograferen in een herkenbaar kader. En maken kapotte dingen weer eigenzinnig compleet.

Zo dankbaar voor die handen. Voor hoe ze mij ooit de lucht ingooiden. Hoe ze piano spelen. Ik hoor de melodieën tot in mijn bovenkamer. En droom zachtjes weg. Naar toen. Nu. Nog altijd.

Zo dankbaar voor die handen. En vooral voor wie ze bedient. Want hij stuurt ze de juiste richting uit. Onze richting. Vol liefde. Warmte. Authenticiteit. Dat voel ik. In al zijn vezels. En al die van mij.

Gelukkige vaderkusdag handy man!