> Niet december maar november was hier de donkerste maand van het jaar. Ook al is het mijn verjaardagsmaand, een cadeau was het niet. Helse nachten van twee kinderen die elkaar aflossen in het kampioenschap ‘moeke wakker maken’. Een zieke oudste, een groeispurt-jongste én een bikkelharde borstontsteking – die ik mag uitpakken aan zee op de avond van mijn 35e verjaardag. Ik sleep mijn rillend, grieplijf naar bed en herken snel de symptomen, snik snik snik hoera. De dagen erna bestaan uit (te) hete gemberkompressen en (te) pijnlijke borstmasseerdouches voor elke rechtervoeding – ja, ook ‘s nachts. Lees: nog minder slaap, nog meer stress en zelfs te weinig tijd om mij aan te kleden als mijn hongerige baby brult om borsten tijdens de zoveelste melklosweekdouche. Daar lig ik dan, op een slaapzetel aan zee. Geflankeerd en leeggezogen door mijn twee kinderen. De oudste viel doodmoe in slaap na een ‘ik weiger nog dutjes te doen’-uitbarsting tijdens een ‘we hopen dat hij in slaap valt’-buggywandeling. Geeuw! Ik zie ze doodgraag maar bijtelde deze mantra in mijn hoofd deze maand: denk nóóit na over een derde.

> Ook achter de donkerste wolken schuilt de zon. Ondanks de woelige waters geniet ik intens van ons gezinsweekje aan zee. Zoals Sus in slaap wandelen in de draagdoek op een eenzaam strand, met een zonverlichte gouden rand. Waterdruppels die dansen op de zachte zandslangen die de golven kabbelend achterlieten. Mijn batterijen herladen in sneltempo. Het uitzicht op en het geluid van de zee werkt stressverlagend – Google maar eens. En dat voel ik tot in mijn waterdichte botten. Zalig! Net als die lange schaduwen op het strand na alweer een veel te korte nacht. Net als die verfrissende zeebries langs mijn dijken van wallen. Mijn oogjes zijn klein maar ik geniet volop van de zonneschijn. Ook Sus valt rustig in een diepe slaap, gewiegd door mijn tred naar het verre eb. Ik laat me dus even lekker drijven op deze golf van geluk, hoe wanhopig ik ook soms lijk te verdrinken in de stromingen van het ouderschap.

> De schattigheid van dit beeld is omgekeerd evenredig met het slaaptekort erachter. Onze oudste cowboy krijgt ‘s nachts weer vaker bezoek van ontembare nachtmerries, waardoor hij zijn lasso-armen stevig rond zijn ouders zwiert. Hij nestelt zich dan lekker veilig tussen de hekkens van het ouderlijke bed, liefst zo dicht mogelijk tegen zijn kudde geplakt. Op zich geen probleem voor de hoeders van de niet zo weidse matras, maar Mon is echt een woelige slaper. En dat kan ik wel missen in de weinige uurtjes die ik (waak)slaap tussen de borstvoedingen door. Bovendien maakt hij zijn cosleeping-broertje geregeld wakker met nachtelijke conversaties of nagelgetik op de muur. Daarom eindigt hij soms met vake in de zetel beneden als de nacht (en mijn gemoed) te veel in stukjes breekt. Er is mij weinig te veel voor mijn kinderen, maar het is soms wel te veel voor mij.

> Zielig ziek zijn. Dat kan hij, onze oudste Monneman. En dat mag hij ook: lekker uitzieken en doorzakken in de zetel. Liefst met zijn sterkste medicijn aan zijn zijde: moeke. Soms zou het makkelijker zijn om hem wat oppeppende Perdolan of Nurofen te geven. Maar dat proberen we bewust te beperken tot hoogstnodige gevallen. Begrijp ons niet verkeerd: we snappen waarom velen snel(ler) naar medicijnen grijpen in deze zorgwekkende maatschappij waarin zo weinig tijd is voor zorg – daarover gaf Dirk De Wachter onlangs het interessante interview ‘Het normale leven is waanzin geworden, maar we merken het niet eens’. Ondanks de sociale druk geloven wij dat het je kind sterker kan maken als hij zelf (langzaam) zijn koorts mag overwinnen, als hij mag luisteren naar wat zijn ellendige lichaam hem vertelt en daarbij de steun voelt van een veilige haven. Kiind Magazine schreef er onder meer dit over: ‘Geef je koorts de ruimte, dan stimuleer je de ontwikkeling van je kind om zichzelf te leren kennen, te verweren, herstellen en zich te vormen’. En dat bevestigt ons gevoel – al nemen we voor alle duidelijkheid geen onnodige risico’s, we geven zeker medicijnen als het nodig is.

> Boekentoppers voor het slapengaan. Een verhaaltje is hier een niet te skippen onderdeel van het slaapritueel – net als pyjama, plassen, pamper, neus spoelen, tanden poetsen, knuffelen en handje vasthouden tot de ogen dichtgaan. Naast een kast vol eigen boekjes, gaan we geregeld naar de bib op schattenjacht. Elke avond mag Mon kiezen welk prentenboek we openslaan. Dit zijn momenteel drie van zijn toppers: 1. ‘Het grootste en leukste beeldwoordenboek ter wereld’, waar hij elke bladzijde afspeurt naar ‘de drie papegaaien’ en het uitkrijst als hij ze vindt; 2. ‘Welterusten allemaal’, waar alle diertjes geeuwen omdat ze moe zijn, wat moeke en vake extreem geloofwaardig brengen; 3. ‘Monkie’ (oorspronkelijk gekocht omdat zijn naam erin voorkomt), waar je alleen prentjes hebt en dus zelf de tekst moet verzinnen – me like. Een kleine tip voor het avondritueel (spijtig genoeg uit eigen ondervinding): was direct je handen nadat je het achterste van je kind inzalft … voor je het beseft, lik je aan diezelfde vinger om een bladzijde van je boek om te slaan en herken je (te laat) de smaak van poepkeszalf #momlife.