> Oh nee, weer een wee! Mijn broer nam deze foto’s op vrijdag 3 februari rond 17 uur. Vijftien uur later draag ik al een breekbaar bolleke in mijn trotse armen: onze zoon Mon, vier daagjes vroeger dan verwacht. Hoe de bevalling liep? “Heel vlot, zeker voor een eerste”, stoefen de verloskundigen. Maar het woord ‘vlot’ en ‘bevallen’ horen volgens mij niet samen in één bedje. Vanaf 19 uur golven de krampen ritmisch tegen mijn dijk van een buik – misvalt het avondeten nu of zijn dit weeën? Rond 23.30 uur bruisen ze steeds sneller en krachtiger – oefenweeën of the real deal? Dr. Google diagnosticeert tegenstrijdige dingen. Uiteindelijk bellen we de vroedvrouw rond 3.30 uur om naar ons huis te komen: “We dénken dat het begonnen is”. Nu beukt de pijn al meer dan een uur lang om de 5 minuten tegen mijn binnendeur … En ja hoor, ze staat al op een kier van 4-5 cm – een mentale opkikker. Rond 5 uur rollen we van Wetteren naar Gent. En daar wordt onze 49 cm lange en 2,990 kg zware zoon geboren. Rond 8 uur. In een bad. Vol liefde. Welkom kleine watermon, euh -man ;)

 
> All you need is love and a lot of coffee. Zelf een geboortekaartje maken … het is een zware bevalling. Zeker als je alles graag geheim wilt houden en dus geen feedback vraagt. Het werd een duojob voor pop-upbureau D’Hondt-Mertens: van concept tot copy en creatie. Ons doel: een kaartje met keeping factor. Daarom verpakken we onze zoon zijn naam in een postkaartachtige quote: Happy MONday! Een zin die vaak wordt gesmaakt in combinatie met een kop koffie … We trekken de cafeïnelijn van onze aankondiging dus door naar onze geboortegeschenkjes: een huisgebrande koffiekop, een frisgroen koffieplantje of een blend van chocolade koffieboontjes. Bovendien wordt Mr. Black Coffee binnenkort onze beste vriend als de newborn-walletjes onder onze ogen zwart beginnen te kleuren.

> Moe. Moeder. Moest. Na een lange nacht puffen en persen krijgt mijn buik eindelijk een gezicht. Een proper mannetje, in tegenstelling tot wat je soms in de films ziet. Een verrimpeld mannetje, want alles moet nog wat ontplooien. Een klein mannetje, met wie je zo baby-breekbaar omgaat. Óns mannetje, en dat is nog het zotst van al. Wij maakten dit leven: pop-upbureau D’Hondt-Mertens. Onze beste creatie tot nu toe … niet in copy te vatten. We brachten het kind in ons naar buiten – samen met de moeder en de vader. Want van zodra zijn eerste schreeuw door de kamer galmt, voelen wij ons geroepen om voor dit warm brokje liefde te zorgen. Mon amour pour toujours!

> En plots kom je thuis met een baby. De autorit van het ziekenhuis naar huis is al een eerste test. Ik verman me om vooraan te zitten … al vraag ik mij om de kilometer af of ons klein monstertje nog ademt, want “hij zit precies zo in elkaar gedoken”. “Een Maxi-Cosi is speciaal gemaakt om baby’s in te vervoeren”, klinkt de mannelijke stem naast mijn linkerschouder, “dus hij zal op tien minuten niet stikken”. Maar het duivelse moedertje op mijn andere schouder geeft mij de kriebels, waardoor ik toch (te) vaak mijn hoofd draai om te zien of ons engeltje nog hemels slaapt. Hallo baby, vaarwel gerust gevoel!

> Een, twee, drie, vier. Stap voor stap voor stap voor stap – het duurt wat langer dan je denkt – leer je elkaar beter kennen. Verschillende klaagjes, knorretjes en kirretjes krijgen een definitie in je baby-/moedertaalwoordenboek. En al voelt alles zo nieuw en vaak onzeker, de eerste twee weken zie je roze wolken voorbij zweven in onze met trots omwalde ogen. “We hebben chance”, dromen we zachtjes, “het is een brave baby”. Een vriend reageert al lachend dat alle baby’s de eerste twee weken gemakkelijk zijn. Wij denken er het onze van … maar moeten hem toch gelijk geven. Veel twijfels, slapeloze nachten, hormoonopstoten en borstontstekingen later, stort er geregeld een huilbui uit mijn roze wolk. Maar hey, zonder water zie je ook geen regenbogen …

 
> Zware dagen en nachten, lichtjes onderschat. Onze kleine vriend bombardeert zijn moeder tot levende papfles, levende tuut én levende matras. Mister M slaapt niet graag alleen. En hoewel ik overdag zelden buiten kom, leg ik ki-lo-me-ters af … in huis … om hem in slaap te wiegelwandelen met de draagdoek – de beste uitvinding ooit in babydromenland, al vertrouwde ik het eerst ook niet om Mon daarin te murwen. En ’s nachts? Dan slaapt hij op zijn mamatras. Ongelooflijk vermoeiend, net als de borstvoeding. Maar de volle glimlach, voldane totenshow en verzadigde melksik maken de vele slapeloze uurtjes helemaal bijna goed. Blijven proberen is de boodschap! Blijven proberen tot we onze babybom zonder uitbarsting op zijn eigen matrasje kunnen leggen. Fingers & Tricot Slens crossed!

BewarenBewaren