> Echo … echo! Bij de gynaecoloog binnenwippen voor een echo blijft speciaal. Je valt er Alice in Wonderland-gewijs in een andere wereld via je navelgat – een die je anders nooit te zien krijgt. Plots onthult een scherm jouw kindje, wit op zwart. Je hele buik kleurt er warm van, ondanks de koude geltopping erbovenop. Toch borrelen er ook vragen vanbinnen, zoals “Heeft hij wel een neus? Want we zien alleen een zwart gat.” en “Gaat hij echt lijken op die 3D-foto – nooo?! Precies een gesmolten wassen beeld uit Madame Tussauds.” Maar hoe hij er ook uitkomt of uitziet, voor ons is hij nu al perfect!

> Geen gemiste kans. “Had ik maar meer foto’s van mijn bolle buik”, puffen moeders vaak achteraf. Dus ik vat de drachtige koe bij de horens en vraag The Talented Mr. Ydiers – mijn neef slash fotograaf – om wat foto’s te nemen. Buiten. In het bos. In de mist. In de vrieskou. Aaw, mijn vingers en neus kraken er bijna af! Deze sessie kan alvast tellen als les in pijn verbijten. Maar het resultaat bevalt gelukkig! Nu alleen nog puffen voor het échte werk. Het wordt spannender en spannender … ook rond mijn meegroeiende moederpoep.

> Fantastic Mr. Fog. Mist is de fond de teint van Moeder Aarde. Dit mystieke laagje verdoezelt oneffenheden en zorgt voor een extra mooi zicht. Terwijl ik langs de Leie ronddobber in Gent, ontplooien dagelijkse taferelen zich tot Wes Anderson-waardige filmscenes. Ik spot een man met een gele muts. Hij spot een toeristenboot. Geen idee waarom, maar een golf van warmte overspoelt mij. Dit moment laat ik niet varen. In één klik kader ik het beeld in met mijn smartphone. Geluk zit soms in een klein hoekje … of onder een klein geel mutsje.

> Oudejaar, nieuwe invulling. Voor ons geen overvol 2017-gangenmenu, geen voorspelbare cadeaus van een zelf opgestelde wishlist en geen geforceerde we-moeten-minstens-6 uur-halen-party. Gewoon gezellig tetteren en tafelen. Met vier, bijna vijf – nog even chillen zonder children. Of we dan geen cadeautjes uitdelen? Tuurlijk wel! Het concept: een pakje van tien euro dat je niet standaard in de winkel kunt kopen. Persoonlijk, creatief … én geslaagd. Zo worden de dames verrast en versierd met zelfgemaakte juwelen. We like!

> Stapje voor stapje, latje voor latje. Het deel ‘vakantie’ hoorde niet echt thuis in Sven zijn kerstvakantie. Er plakte een serieuze taak aan zijn handen: parket leggen boven. Een pijnlijke onderrug, veel lijmvingers en een houten hoofd later mag het resultaat er zijn. Onze eiken onderparket woont niet langer in de verpakking, maar bekleedt nu onze gang en slaapkamers. Well done! Next: schuren, vernissen en alles naar boven verhuizen … Of ons huis dan af is? Kuch! Er prijkt nog een lange lijst aan onze ongeschuurde, ongeverfde muur: van parket beneden tot inbouwkasten, een keuken, een badkamer, een terras, een oprit, etcetera etcetera. Maar hey, dat is best oké! We voelen ons nu al helemaal thuis in ons onafgewerkte huis.

> Een uitgelezen kans. “Neem genoeg rust als (hoog)zwangere”, drukt de vroedvrouw mij op de borst. De uitgelezen kans om wat literatuurkilo’s bij te komen. Terwijl de baby schopt in mijn buik, spit ik mij door ‘Het Smelt’. Zalig om je met een boek onder een deken te begraven, om de achtergrond van elk personage te leren kennen en om opgeslokt te worden door een nieuw verhaal. En die buik? Die is best handig als boekensteun – net als dat borstvoedingskussen.

BewarenBewaren