Ons innerlijk kind

Oooh … oooh. Een dwarsliggend streepje, daar begon het allemaal mee. Mijn mond gaat van verbazing ook in een streepje staan. Van een abstracte levenslijn naar een zot idee … een zwart-witbeeld op een scherm en een blijde boodschap om te verkondigen: we krijgen een kind.

Echo 1. “Je bent toch wel blij?”, vraagt de gynaecoloog. Ja natuurlijk, maar het dringt nog niet echt door. Er kan ook nog zo veel misgaan, dus willen we niet te hard van stapel lopen. Bovendien hoor ik niet bij de mensen die door het lint gaan als ze een nieuwtje of cadeautje strikken – al vind ik uitbundigaards net leuk! Ik zie mijzelf dan altijd in helicopterview, zo van: “Hoe doe jij dat pakje nu open? Jouw schenker verwacht toch iets meer enthousiast wiekende gebaren.” Maar mijn lichaam gedraagt zich op zo’n momenten als te stijf uitgestreken cadeaupapier. Het resultaat ziet er soms wat triest uit, al vertelt dat weinig over de binnenkant – waar mijn innerlijk kind mogelijks spontane salto’s draait.

Echo 2. “Wil je weten wat het is?”, vraagt de gynaecoloog op 13 weken. Een jongen dus. Ik had een babyblauw vermoeden. En al zou een meisje verrassender geweest zijn – ons gezin telt al twee kleinzonen en nul kleindochters – toch vind ik het wel stoer om letterlijk een vrouw met ballen te zijn. Een dwarsliggend streepje, dat zit er in mijn buik.

Echo 3. “Het is een bewegerke”, vertelt de vroedvrouw. Ze moet wroeten om een hartslag te vinden, want le bébé verspringt steeds van positie. We zullen ons peer nog afzien met die kleine peer – want zo groot is hij nu: een in vruchtwater gemarineerd peertje, ons klein wondermeneertje. Hoe zal hij eruit zien? Hoe zal ik hem eruit krijgen? En wat zal het met ons doen? Spannend allemaal – nog spannender dan mijn vroegere broeken en bh’s.

To bebe continued …