> Vogelvelmoment. Je hebt er waarschijnlijk ook al naar staan staren: vogels die op de wolken surfen en duikvluchten naar beneden nemen. Je kijkt. Je luistert. Neemt de omgeving in je op. En voelt bijna hoe de wind jouw veren bespeelt als een elegante vleugelpiano. Het hypnotiseert me, zo’n meesterlijke seamphony … Ik zweef virtueel naar ongekende hoogtes, duik met kriebels in de buik naar indrukwekkende dieptes en dans mee op de pirouetten van deze hemelse acrobaten.

> Kijk eens naar het vogeltje. Duizendzesentachtig meter hoog, met een trappenparcours dat je niet elke middag wil doen: de Tafelberg in Kaapstad. Voor je geniet van het uitzicht knagen kuitenbijters je beentjes af tot ze zuur worden. Hoe hoger we stijgen, hoe dieper we hijgen … Na twee uur klimmen, snakken we naar en van onze picknick op een topstukje Tafelberg. Heerlijk om te eten op zo’n panoramisch terras na zo’n inspanning. En om daarna mensen te (be)spotten die op en over the top rondlopen: op naaldhakken, in hun mooiste outfit. En met een selfiestick, een volle batterij en een lege modellenblik in de aanslag. Die kwamen zeker met de kabellift naar boven, anders keken ze nu niet naar het vogeltje van hun eigen gsm.

> Cape of Good Hope and Good Memories. Been there, done that :) Kaap die foto genomen, net als de Goeie Hoop mensen die er stond. Mooi plekje wel. En een grappig idee dat jouw vrienden die eerder in Zuid-Afrika waren, daar ook ooit stonden voor het kaapkiekje. It’s the little things in life …

> Babyborrel slash -boom. Het is groot feest voor kleine Remi: de jongste telg van mijn oudste broer. Een zonovergoten dag in een zoon- en dochterovergoten tuin. Een echte babyboom – en daar sta je dan als kinderloos koppel. Gelukkig leveren die kleine koters grappiger en interessanter kijkvoer dan de gemiddelde reality-reeks. Met hun aardige apenstreken en hun blote krokodillenbillen. Om op te eten! Net als vrolijke noot Remi, die je elke smile betovert met zijn lachmagie.

 
> De zandloper staat niet stil. Op tweedaagse naar de zee met vrienden die een baby hebben. Het is anders. Niet beter of slechter, gewoon anders. Je rolt in een nieuw ritme en moet rekening houden met dutjes, scheetjes en moeten-eetjes. Alles vraagt wat meer voorbereiding, zoals zonnen op het strand – lees: een half uur windschermkloppen zodat zoonlief zonder opwaaiend zand kan chillen met die babybillen. Gezellig wel! Tot hij tien minuten later een projectieltje groentenpap braakt … En wij dus afdruipen (ook letterlijk) naar het appartement. Grappig wel! Later toch :) En eigenlijk net wat ik nodig had na een drukke periode: een vakantie op babychillmodus. Het is maar hoe je alles bekijkt. Ik heb ervan genoten!

> Gaan zennen in de Ardennen. Niets moet, alles mag. En dat is zo leuk aan een weekend met je eigen gezin! We spendeerden onze jeugd samen – weliswaar zonder liefjes en kids, maar toch …  het voelt heel natuurlijk om samen rond te hangen in familiekring. Een leuk initiatief van ons moeder, die vier prachtkinderen op de wereld zette – al zeg ik het zelf. En al lijkt ons familie soms wat ‘raar’, ik ben trots op elk exemplaar. Luvya bro’s & mo’s!

BewarenBewaren