> Trouw op post. Een tijdje geleden speelde ik assistent-fotografe van Nele Watty: topwijf, toptalent, toptrouwtrekster. Toen we deze maand samen door onze foto’s scrolden, deinde mijn hoofd knikkend mee op haar golf van inspiratie. Een blik vol subtiliteit, een buik vol gevoel en vingers vol techniek. Ik zag echt elk hoekje van de kader in Lightroom. En stockeerde haar handige tips in mijn fotografisch geheugen – samen met haar lieve complimentje op bovenstaand plaatje.

 
> Kartonridderclash. Om de zoveel weken moet het naar buiten: papier en karton. Het is elke keer een gevecht op leven en doos. Want naarmate D-day nadert, neemt het slagveld in de berging toe – overal afgerukte stukken, verdwaalde vellen en veel te sterke geraamtes. Nog niet-platgedrukte exemplaren blijken plots veel sterker dan hun zwakke broertjes – die het begeven in het heetst van de bomvolle boodschappenstrijd. Geef je dat karton dus graag eens op zijn doos? Laat je dan bij Diepmassief tot kartonridder slaan. En ga het gevecht met de kartondraak – of karton3Draak – aan!

> Nieuwe wateren bevaren bij Ark. Ik liet mij meevoeren met een andere stroom en gooide mijn werkanker uit bij Ark – een communicatiebureau vlak aan de Schelde. Nieuwe job, nieuwe omgeving, nieuwe mensen. Het is altijd wat wennen als je alles en iedereen nog moet leren kennen. En al moet het afscheid van Schrijf.be nog wat bezinken, deze copytein (kuch) wil met veel plezier op haar frisse horizon klinken!

  
  
  
> Rien & Co…llega’s. Ik volgde ooit carrièrebegeleiding. Een van de conclusies? Huiselijkheid, een warme werksfeer en coole collega’s prijken hoog op mijn verlanglijstje. Je spendeert dan ook meer tijd met je werkbuddies dan met je eigen boyfriend. Samen carpoolen, samen sporen. Een middagmaal of -wandeling delen. En elkaars humor of gewoontes stelen. Samenwerken schept een band, zéker aan hetzelfde eiland. 

> Buitengewoon gezellig. Volk rond mij, volk rond tafel. Ik hou ervan! Ik groeide dan ook op in een groot gezin, een gigantische familie en een gastvrij huis. Er schoof altijd wel een vriendje mee aan tafel – of onder tafel om er een kamp te bouwen. En ook nu, in ons eigen huis, gooien we armen en deuren wagenwijd open als iemand (spontaan) komt piepen. Want hier maken we graag tijd voor een knabbeltje en babbeltje.

> Uit het juiste hout gesneden. Mijn man is een klusser – zonder de ‘help’ gelukkig. Of hij dan alles kan? Natuurlijk niet. Maar wat hij niet snapt, zoekt hij uit op internet. Vraagt hij aan vrienden. Of leert hij in de houtles. Daar kapte hij ook dit toffe tafeltje uit een blok heerlijk geurend hout. Níet met een bijl en houthakkershemd welteverstaan – al spreekt dat beeld mij wel aan. Wél met veel precisie en geduld. En dat vertaalt zich in heel ons huis. Want naast ons hart, klopt daar ook bijna elk detail dankzij Sven de klusjesmen.

BewarenBewaren