> Pokerface. Sommige mensen etaleren zich mooier dan ze zijn. Maar op termijn, steekt hun ware aard de kop op. Pas jij niet langer in hun keurslijf en gaan de poppen aan het dansen? Probeer dan geen kunstmatige vormen aan te nemen. Blijf trouw aan jezelf. Focus op wie je bent, op wie je wilt zijn. En laat je niet verleiden door schone schijn.

> Val op (als) jezelf. Ik hou van kleurrijke mensen. Daarmee bedoel ik niet dat ze moeten rondlopen als een tutti-frutti. Wel dat ze kleur bekennen en zichzelf tonen zoals ze zijn – zonder veel uitgommen en aanscherpen. Heb je zin om een ruitjesrok te combineren met een hippiesjaal en een zonnebril op je achterhoofd? Zalig! Want of het nu geel, groen, rood of blauw is … als het maar de kleur of combinatie van jou is.

> Soms kleurt chaos je leven. Dan voel je jezelf in een hoekje gedreven, ingesloten door gedachtegangen. Maar er is altijd een weg: naar buiten of naar binnen, naar hulp of naar jezelf. De kunst bestaat erin te blijven zoeken. Te blijven ontdekken. Experimenteren. Stap voor stap voor trap. Om het in de mooie woorden van auteur Henry Adams te zeggen:

“Chaos often breeds life, when order breeds habit.“

> Afscheid nemen bestaat niet – ik val in herhaling. Als je iets goeds hebt, neem je daar niet zo gemakkelijk afstand van. Ik speelde dan ook meer dan 20 jaar competitievolleybal bij Real. En al sterft er een stukje van mezelf op de sportvloer … nu mijn laatste seizoen gespeeld is, ben ik benieuwd welke andere velden ik induik. Er gaat een nieuwe wereld open: een met vrije weekends, spontane plannen en minder stijve spieren in augustus.

> Doop doet leven. Waarom iemand zijn kind nog doopt? “Het is zo’n mooie traditie”, hoor je vaak. En gewoontes zijn moeilijk te doorbreken. Al dopen we onszelf graag tot vrijgevochten mensen, we drijven gemakkelijker mee met de stroom dan we denken. Maar hey, dat is helemaal oke! Want onder welke kerktoren of vlag het ook is: als je mensen maar samenbrengt. En liefde schenkt. Leve tradities, leve love. Amen.

> Klein groot wonder. Ik heb er zelf nog geen, maar eentje van mijn broer voelt al zo bijzonder … welk gevoel giert dan niet door je buik bij een eigen kind – en dan bedoel ik vooral na de bevalling. Toch vraag ik mij soms af hoe ik dat kleine stukje geluk nog in mijn leven puzzel. “Het is zwaar en intens”, drukken jonge ouders mij op de maagdelijke moederborst, “maar ook ongelooflijk de max.” En weet je wat: als ik hun ogen zie blinken boven die driedubbele wallen, dan geloof ik hen graag :)

BewarenBewaren