Spinaziestamp met sosiesen en een zachtgekookt ei. Moest ik het op een menukaart zien staan, ik zou er niet bepaald van kwijlen. Toch blijft dit gerecht van meme mij voor altijd bij.

Eenvoudige boerenkost. Van een eenvoudige boerin met een eigeelgouden hart.

Ja, haar spinazie liet een ijzersterke indruk na. Net als de grootmoedergeur uit haar geheime kast. Want daar, achter het verwelkte bloemetjesgordijn, verstopte ze haar chocolade in een hemelsblauwe verpakking: fondant met luchtige vanillevulling. Ze trakteerde zichzelf na elk middagmaal op twee latjes. Ik hoor ze nog kraken tussen haar roodgetinte lippen en meegestifte tanden.

Nee, zo worden ze niet meer gemaakt: niet de chocolade en niet de meme’s.

Hard vanbuiten, verrassend zacht vanbinnen. Ons meme had een groot hart voor haar kleinkinderen – en een onuitputtelijke voorraad chocomelk in haar kelder.

“Moed’een chocomelksken hen?” Zo verwelkomde zij elk kinderlach die om de deur krulde. Tot die bruingedraaide zin er, samen met de Cecemel, langs je oren uitkwam. Maar man, wat zou ik geven om dit zinnetje nog eens op mijn bord te krijgen. Net als de spinaziestamp met dat bouillonblokje nostalgie.

Want het is de herinnering die haar kookkunsten van een paar Memechelin-sterren voorziet. En die goede vork boerenboter natuurlijk. 

Merci meme.

Jouw liefde ging door onze maag. 

BewarenBewaren