Ik zou dit begrip nooit noteren in een word cloud over mezelf. Toch hangt het soms als een dreigende gedachtewolk boven mijn hoofd: faalangst.

Hoe ik dit plots zo helder zie? Dankzij een schrijfoefening in Journal to the self. “Maak een lijstje van 100”, zegt Kathleen Adams in haar boek, “je zal versteld staan wat eruit komt.”

You can write Lists of 100 on nearly any topic you can imagine.
Journal lists are wonderful for:
– clarifying thoughts
— identifying patterns or problems
– brainstorming solutions
– getting below the surface
– getting past the obvious
– gathering a lot of information very quickly
– focusing attention on what’s really going on (hint: it’s usually not what you think!)

Mijn topic? 100 things I’m feeling stressed about. Ik schreef 130 bullets in een vlotte flow van 20 minuten. Toen ik ze opnieuw las, ontpopte faalangst zich als rode draad door mijn blauwe spinsels. Vooral in situaties waarin ik mezelf open en bloot op tafel gooi: als ik feedback vraag op een tekst, als ik een blog de wereld instuur, als iemand mijn foto’s wil zien. Zelfs een tête-à-tête lijstte ik in?! Angst in een kader van (te) hoge verwachtingen.

Begrijp me niet verkeerd: ik hou van schrijven, fotograferen en daten. Maar als een afspraak valt of staat met mijn input, schuiven Mr Stress en Mrs Doubt mee aan tafel – ben ik wel leuk genoeg? Hetzelfde verhaal bij eten maken voor bezoek – kook ik wel lekker genoeg? Of vrienden die naar een match komen kijken – speel ik wel goed genoeg? Mezelf schaamteloos etaleren: er is nog werk aan die winkel.

Mezelf schaamteloos etaleren:
er is nog werk aan die winkel.

Ik draai beter in groep. Veilig tussen de massa, to rise & shine als het niet moét. Want als het moet – of eerder als ík het gevoel heb dat het moet – klitten mijn bange schaapjeswolken samen voor Mount Expectation. Angst om te falen. Niet aan de verwachtingen te voldoen. Want als ik mezelf volledig geef, krijgt negatieve feedback een wrange nasmaak. Ik kan namelijk niet beter, denk ik dan. Of complimenten helpen? Tuurlijk wel. Maar ik geloof zelden positief zonder negatief. Dat vind ik verdacht.

“Laat het loooos, laat het gaaaan!” Het lukt me al beter dan vroeger. Toch plak ik soms frozen aan de grond als mijn gemoed omslaat naar een zure regen van onzekerheid. Dan kan ik even niet logisch nadenken. Wil ik het gewoon opgeven. Doordrenkt van twijfels. Tot ik diep inadem. Uitadem. En de wolken rustig over mijn berg blaas: ik kan het wél! En anders … dan is het ook geen probleem.

Ik geloof zelden positief zonder negatief.
Dat vind ik verdacht.

Natuurlijk wil ik graag wat meer geloven in mezelf. Maar ik sta makkelijker in de spotlights dan in de stoeflights. Ik vind het moeilijk om eigen werk te verdedigen. Om trots te zijn zonder meer. Om te tonen wie ik ben en wat ik kan. Of niet kan. Want het is best oké om niet overal even goed in te zijn. Om niet aan alle verwachtingen te voldoen. Het is best oké om af en toe eens diep te falen en daarna opnieuw bergen te beklimmen.

Mijn volgende lijstje? 100 Things I’m Good at. Dan vloeit er vleiend uit mijn pen waar ik allemaal wél goed in ben. Zoals lachen met foto’s van bange kindjes, mhihi :)