Vier op vijf vieren. Gedaan met mezelf wegcijferen: ik werk sinds kort 4/5. Zalig, zo’n dagje vrij om je week te breken en je energie te lijmen. Tijd nemen om bij te babbelen met vrienden en familie, tijd nemen voor Q-me-time, tijd nemen omdat je plots 8 uur meer hebt. Nee, ik heb nog geen kinderen – nee, ik vind mezelf niet lui. En ja, je moet loon inboeten. Maar als time money is, ben ik er alleen maar rijker op geworden.

 
Wie zoekt die vintage. Naar oude meubeltjes snuisteren voor je nieuwe huis: vind ik leuk! Met de juiste muiskliks speur je retro gemakkelijk online. Zo verzeilen wij via The Vintage Market in Antwerpen City. We parkeren er recht in de Joodse buurt – Sven zat aan het stuur, anders was het waarschijnlijk scheef in de Joodse buurt – om een jaren 60-kastje op te pikken zonder al te veel krulletjes. Ik hou er altijd een goed gevoel aan over, aan zo’n sympathieke kerel die wat krakend karakter met zijn ziel verkoopt. Net als aan het etentje nadien, met de kast van míjn sympathieke kerel ;)

Online shoppen. Sinds de uitvinding van het internet ligt de wereld aan onze voeten – of eerder aan onze handen. In een paar muiskliks bestel je wat je wil: van boeken tot kleren en zelfs tafelpoten. Superhandig. Al is het soms verrassender om even buiten te komen en écht rond te neuzen. Te ontdekken. Te verdwalen. En de klik gewoon te voelen, in plaats van hem te geven.

De druk van de knop. Mijn vuurdoop: ik schoot voor de eerste keer alleen een trouw. Eén woord: druk. Zo druk dat de tijd vliegt. Zo druk dat je niet alles en iedereen spot. Zo druk dat je wel eens een moment mist. De spanning om juist te drukken. De hoop om indruk te maken. Niet moeilijk dat ik af en toe bedrukt keek. Maar al bij al: wel heel plezant om te doen. En heerlijk om mijn exies van Cayman nog eens te zien. Voor herhaling vatbaar, zou ik durven zeggen. Nog een keertje Fre en Lien?

 
 
Het laatste middagmaal #saladbar. Zo leuk als het was om er te werken, zo leuk was het om er te vertrekken. En dat bedoel ik positief. Ik gaf mijn ontslag. Ik gaf om mijn collega’s. Mijn collega’s gaven om mij. En dat staken ze niet onder stoelen of banken tijdens ons laatste tafelmoment. Merci enthousiasteLinkers: voor de mooie woorden, de knusse knuffels en de coole cadeautjes. Het was een gesalaagd einde ;)

Familiefun. Grootouders zijn meer dan natte kussen, droge nieuwjaarsbrieven en rimpelige herinneringen. Ze zijn het dak van de familie. Waar iedereen samenhuist. Tot ze er niet meer zijn, wat bij mij spijtig genoeg het geval is. Geen vaste stek meer om spontaan of gepland samen te komen. Tenzij iemand anders de familiedeuren openzwaait om – in ons geval – een kleine 90 man te ontvangen. Danku nonkel Jan en Nadine, om Smettendag een thuis te geven: elk jaar, elke laatste zondag van september, elke keer goed weer. Zalig initiatief!

BewarenBewaren