> Toeristen spotten voor dummies. Geef mij maar een rustig plaatsje met zicht op een druk straatje. Ik kan echt uren mensen gluren. In Rome, het heiligdom voor toeristen, springt mijn trotter- en spottershart een gat in de lucht. Net als veel toeristen voor een monument. Hoe ga je te werk? Parkeer je gat op een hot spot, graas de horizon af naar een opvallende soort en geniet van wat je ziet. De goudgele regel: hoe smaller de toeristenogen, hoe breder de spottersglimlach. Kijk eens naal het vogeltje!

> Op fotoreportage door De Muide. Iedereen wandelt voorbij, ik stop. Een groeiende tak barst onbehaaglijk uit zijn voegen. Klaar voor de buitenwereld. Weg van zijn roots, met een groen blaadje in zijn zijspoor. De zon kijkt mee door een kleine kier. Een buitenstaander lonkt met een nieuwsgierige blik. “De echte ontdekker is niet degene die nieuwe landen vindt, maar degene die met nieuwe ogen kijkt”, Proust Marcel. Fotografie kan toch filosofisch zijn :)

> Ode aan de absurditeit. Je ziet het pas als je er aandacht aan geeft: rommel. Zoals deze knalrode brandslang die omhoog kruipt tussen twee antieke kopstukken. Of zoals ‘de rommel’ waar je niet moet op letten als je spontaan binnenspringt bij vrienden. Standaardzin, standaardprobleem. Die ligt er bij iedereen. So what?! Wat ik onthoud, is niet hoe brandschoon een huis lag. Wel hoe warm ik er werd ontvangen. Rommel is cool, zo troost ik mezelf.

> Wenen. Vroeger liep het soms moeilijk, nu komt het te gemakkelijk. Alsof mijn lichaam een extra argument op tafel wil rollen, terwijl ik denk dat mijn stem het wel alleen aankan. Niet dus. Samen met mijn gevoelige snaar, begint steevast die onderlip te trillen. Ze terug naar boven trekken is geen optie, dat ziet er nog een ticje spastischer uit. In mijn hoofd dan toch. Want wenen kan heel mooi zijn … bij mensen die er achteraf niet uitzien alsof ze met een zware allergie in een bad vol pollen zwommen. Yes, that’s me!

> Herhaling werkt. Of het nu boe-spelletjes, complimentjes of liedjes van Pink Floyd zijn: herhaling werkt. Hoe meer die kleine koter opnieuw komt piepen, hoe inventiever de verstopper uit – of van achter – de hoek moet komen. Hoe meer complimentjes je krijgt, hoe gemakkelijker het lijkt om ze zelf te geloven. Hoe meer je luistert naar Comfortably Numb, hoe meer respect je voor die zotte mannen van Pink Floyd krijgt. Contradictie van de dag: herhaling kan vernieuwend zijn.

> Het bos en de bomen. Ik hou van paden voor de eerste keer plattreden. Van droge bladeren en takken die kraken onder je gewicht. Van kleefkruid en bramen die een lift meep(r)ikken op je broek. Van modder die je meezuigt in een avontuur. Van de vele geuren en kleuren. Van de zon die op en tussen alle kruinen straalt. Van het ruisen van de bomen en in stilte ergens wegdromen. Als je het bos dus even niet meer door de bomen ziet, ga er gewoon langs. En geniet … Even buiten. Even buiten bereik. Even binnen jezelf. Rust.

BewarenBewaren