Sommige dingen moet je zelf meemaken om ze te kunnen geloven. Ik spreek uit ervaring. Jammer genoeg, zou je kunnen zeggen. Of niet, anders kon ik dit verhaal nu niet vertellen. Zou ik mensen in een gelijkaardige situatie minder goed begrijpen. Zou ik waarschijnlijk zeggen dat zoiets mij nooit zou overkomen. Maar dat deed het toch…

Mijn eerste relatie liep al fout voor ze echt begon. Ik zat met een ander in mijn hoofd. Mezelf. Een onbeantwoorde liefde waar ik moeilijk afstand kon van nemen. Toegegeven, het was geen toprelatie. Eerder een waarvan iedereen denkt ‘ze zouden er beter mee stoppen’. Ik voelde geen trots of respect voor mezelf, geen warme veiligheid, geen onvoorwaardelijke liefde. Lichaam en geest, ze zagen elkaar niet graag. Ik had een lage latrelatie met mezelf. Met die voorgeschiedenis, viel ik halsoverkop voor mijn eerste ‘echte’ lief. Van vlees en bloed. En ook veel zweet en tranen.

Hij! Op mij? Naast op die jongen, werd ik verliefd
op het gevoel dat ik kreeg over mezelf.

Geweldig! Zo voelt het dus om graag gezien te worden, om uniek te zijn voor een ander, om samen de wereld aan te kunnen. Zonder afbreuk te doen aan de onvoorwaardelijke liefde van vrienden en familie, een lief is toch iets anders. Hij! Op mij? Naast op die jongen, werd ik verliefd op het gevoel dat ik kreeg over mezelf. Een goed gevoel. Ik was iets waard. Dat voelde ik in heel mijn lijf. Tot over mijn oren. Ah, die vlinders kunnen zo schoon zijn. Als ze zachtjes ontpoppen tot een liefdevolle relatie.

Dat laatste was nogal een probleem. Er was liefde. Er was een relatie. Het huwelijk tussen die twee was iets moeilijker. Hoewel. In goede en slechte dagen was wel van toepassing. Al voelde de denkbeeldige ring om mijn vinger soms eerder als een ketting. Het lijkt nog steeds te hard en overdreven om het zo te noemen… maar ja, ik was slachtoffer van zinloos geweld. Pscyhische vernedering. Mentale spelletjes. Niet echt geestig. En alleen verliezers op het einde.

Je maakt grote dingen kleiner om ze te verantwoorden.
Om je vrienden te sussen. En jezelf.

Ik maak jou wellicht nieuwsgierig naar mijn verhaal. En dat is nu net het moeilijke aan dit onderwerp. Het gebeurt zo vaak. Zo pijnlijk. Zo subtiel. Als je erover vertelt, lijkt het plots minder erg. Dat wil je ook graag zelf geloven. Je krijgt precies het gevoel dat je overdrijft. Je relativeert de realiteit. Schaamt je voor de waarheid, die impliceert dat je over jou laat lopen. Je maakt grote dingen kleiner om ze te verantwoorden. Om je vrienden te sussen. En jezelf. Toch. Ik kan het niet ontkennen. Naast de dagelijkse dosis ‘details’ waren er wel wat ‘hoogtepunten’ die er pijnlijk tussenuit sprongen. Jij je zin, hier gaan we…

Mijn lief zei altijd dat hij op de vierde plaats kwam: na mijn sport, mijn school en mijn vrienden. Hij streefde dan ook naar die felbegeerde eerste plaats en liet geen kans onbenut om de concurrentie aan te gaan met mijn top drie. Ze waren allemaal slecht! Die stomme volleybal nam al mijn tijd in beslag, die vrienden waren losers en die school zou ervoor zorgen dat ik hem verliet want hij had niet gestudeerd. Ik hield het gelukkig allemaal vol, maar moest het vaak bekopen met een tirade waar ik een compleet œuvre Herman Brusselmans uit kon putten.

Hij gooide ooit vijf frank naar mij en zei
dat ik nog minder waard was dan een hoer.

Hij gooide ooit vijf frank naar mij en zei dat ik nog minder waard was dan een hoer. Belde tijdens mijn zesdejaarsreis in Italië om te zeggen dat hij een overdosis drugs ging nemen omdat hij mij niet kon missen. Hing roodgloeiend aan mijn gsm als ik niet binnen de vijf minuten terug sms’te. Besloot dronken achter het stuur te kruipen en dan nog eens te spookrijden zo lang ik mijn ongelijk niet toegaf. Durfde al eens naar mij duwen. Of spuwen. Respecteerde niet wat ik wilde. Of net niet wilde. Las geen lichaamstaal. Of vertaalde die naar zijn eigen zin. Noemde een vriendin die het openlijk voor mij opnam – merci daarvoor – nooit meer bij naam. Ze was vanaf dan ‘domme pruim’. Te gek voor woorden. Zinloos! Maar ik gaf het een plaats. Dacht ik. Al merk ik dat mijn vingers wat klam voelen op mijn toetsenbord… Zoveel jaar later, jaagt dit vernederende verhaal mijn hartslag nog de hoogte in.

Moest iemand mij dit vertellen, ik zou het nooit geloofd hebben over mezelf. Ik kroop voor hem. Ik. In de rol van slachtoffer. Hoe heb ik het zo ver laten komen? Goeie vraag. Dat vroeg ik mij ook vaak af. Zelfs zijn moeder vroeg het: “Waarom blijft ge nog bij hem? Ge verdient beter.” Over haar enige kind. Ze toonde lef. Voor mij. Met tranen in haar ogen. Voor haar rotverwende zoon. Ze deed het uit liefde, dat weet ik. Schrijnend, hoe je verleden je toekomst kan bepalen. Hij gewend om altijd te krijgen wat hij wou, ik om nooit te luisteren naar wat ik wou. De ideale cocktail, als je zo’n licht ontvlambare Molotov bedoelt.

Hoe belandt iemand van een maatje M in een XL?
Gewoon elke maand iets extra slikken.

Of ik het voelde? Tuurlijk wel. Het was niet wat ik wilde. Het was niet voor altijd. Ik leefde in een leugen. Werd verliefd op een illusie die ontplofte in mijn gezicht. En toch deed ik het. Bleef ik. Ik ging een grens voorbij. Elke keer opnieuw. Elke keer verder. Ik verdwaalde. Bleef verweesd en bang achter. Met een identiteit die mij niet meer definieerde. Zo klein geworden dat elke stap te groot werd. Ik zat vast. Gevangen in een leugen. Zag geen weg meer terug. Tot hij mij na een jaar en half zelf bevrijdde. En liet zitten voor een ander. Ik had liever zelf voor een verrassend einde gezorgd. Maar kreeg dit vergiftigd geschenk. De ultieme verlossing. En de ultieme vernedering.

Ik hoor je tot hier denken: “Bij mij zou het niet waar zijn, ik zou het nooit zo ver laten komen!” Daar was ik vroeger ook rotsvast van overtuigd. Maar let op. Het gebeurt sneller dan je denkt. Subtieler dan je denkt. Hoe belandt iemand plots van een maatje M in een XL? Gewoon elke maand iets extra slikken. Langzaam maar zeker. Tot je op een dag wakker wordt, in de spiegel kijkt en je afvraagt hoe het ooit zo ver is gekomen. Ground control to major mistake… Hallo bewustzijn! Blij dat je terugbent. Laten we wat balast overboord gooien. En weer samenwerken. Want als er een relatie is die goed moet zitten, is het wel die met jezelf. Lichaam en geest.

De belangrijkste les die ik leerde uit mijn verhaal?
Dat ik mezelf wat liever moet zien… Met al mijn zinloze én geweldige kantjes.

Of ik kwaad ben op hem? Nee, eigenlijk niet. En daar ben ik best trots op. We hebben ook veel goede tijden gekend. En ik besef dat ik een deel was van het probleem. Begrijp me niet verkeerd, wat hij deed was fout en niemand verdient zo te worden behandeld. Maar – om het even cru te zeggen – waarom zou hij naar mij luisteren als ik dat zelf niet deed? Respect hebben voor mij als ik dat zelf niet had? Hij behandelde mij zoals ik mezelf zag. Begrijp mijn woorden niet verkeerd: elke vorm van (psychisch) geweld is zinloos! Elke situatie is ook anders en iedereen moet zijn eigen waarheid vinden… Ik was zo hard bezig met mij in bochten te wringen voor hem dat ik mezelf niet kon ontplooien. De belangrijkste les die ik leerde uit mijn verhaal? Dat ik mezelf wat liever moet zien. Met al mijn zinloze én geweldige kantjes. Punt.