Een zus. Ik was lang benieuwd hoe het zou zijn. Iemand die mijn haren vlocht, in plaats van ze stiekem te knippen. Iemand om posters mee te betasten van de Backstreet Boys, in plaats van er een te aaien met een pianospelende dalmatiër. Iemand die met Barbies zou spelen, in plaats van spleetjesweetjes te ontfutselen wegens hetzelfde gebrek aan een vagina. Iemand om aan haar staart te trekken, in plaats van zelf de makkelijkst grijpbare prooi te zijn. Iemand met interesse voor kleren, al wist ik dat intussen ruimschoots te compenseren.

Twee ouders. Vier keer dezelfde basis. Hetzelfde recept. Dezelfde ingrediënten. Wellicht een iets andere berij bereiding. Vier keer een compleet andere uitkomst. Mama mirakoli! Een beetje als spaghettisaus eigenlijk. Iedereen doet hetzelfde maar het resultaat is overal anders. Niet beter. Niet slechter. Gewoon. Anders.

Drie broers. Ik zie er de voordelen wel van. Zo had ik nooit een zus die knapper was, mijn kleren pikte, of mijn lief. Nee, ik zou een zus zeker zalig vinden. I guess. Al ben ik best blij en terecht trots op mijn band with brothers. We schreven samen onze jeugdgeschiedenis. Met bloed, zweet, snot en tranen. En wat stylo op de muren. We deelden oorlogswonden. En ontzettend mooie verhalen. Nog steeds. Al gebruiken we niet altijd even veel woorden, we lezen elkaar tussen de lijnen door. Waar we al eens durven buiten kleuren.

Vier kinderen. Elk hun talenten. Verschillend. En toch gelijkend. Dierenvrienden. Bezige bijen. Zoekend. Met een hart voor de natuur. Een open geest. En gesloten persoonlijkheid. Soms toch, tijdens een van onze mood swings. Geen geboren dansers, tenzij we eens diep (in het glas) gaan. We genieten van bewegen. Wandelen. Boerenbuitenlucht. Een frisse wind. Inspireren en geïnspireerd worden. Bijleren. Als een kind. Dat naar de wereld kijkt, of naar een toffe tekenfilm. Met een brede blik. En die typisch blauwe Mertens-ogen. Boven een familie schattige sproetjes en een duo dikke Smetten-lippen. Guus, Rien, Jef en Tuur. Vier op een rij. Kort en krachtig. Kleurrijk, met karakter.

// Guus aka onze Ruus

De dromer. De verstrooide professor. Legde gommen in de frigo, droeg graag slaapkleedjes als kind en was intelligent genoeg om anderen het werk voor hem te laten doen. Hij liet mij regelmatig denken dat ik zelf bedacht wat hij eigenlijk in mijn hoofd plantte. Of hij gebruikte mij als proefkonijn om iets te doen waarvan hij het resultaat al kende, zoals aan een elektriciteitsdraadje likken. Al zei hij niets, het verborgen venijn in zijn ogen, de geniepige gniffel uit zijn neus en de subtiele trek om zijn mond verraden zijn snode plannetjes. Nu nog ja. Mijn oudere broer. Ik heb er veel van geleerd. Hij weet dan ook zo veel. En kan nog veel meer. Een autodidact. Een wikihow van vlees en bloed. Guuuus, hoe moet ik mijn fototoestel instellen? Welk materiaal gebruiken we best voor de bouw? Wil jij optreden op ons feest? Wanneer moeten we ons boompjes planten? Kan jij die foto’s pop-arten in photoshop? Wij vragen, hij draait. Op volle toeren. En met veel plezier.

De tekenaar. Als zijn potlood en gom niet in de frigo liggen, zitten ze in zijn hand. Een tekentalentje. Dat valt nog meer op als je zijn tekeningen naast die van mij ziet. Mijn portretten kunnen zo aan de muur bij familie Quasimodo, terwijl die van Guus aan de bak kunnen bij Disney. Ooit willen we samen kinderboekjes maken. Hij, ik. Beeld, taal.

// Jef aka Tzjeef Klakke

De durver. De spontane spring-in-‘t-veld. En de broer na mij. Twee jaar en twee dagen. Als kind kat en hond. Misschien omdat ik de aandacht moest delen? Euh, nee. Eerder omdat ik door hem vaak vroeger naar bed moest, hij was bang alleen. Omdat hij als kind nogal een temperament had, lees alles kapotmaakte als hij kwaad was. Omdat hij irritant was, bijvoorbeeld door constant hetzelfde zinnetje te herhalen en daar – alleen – heel hard om te lachen: in de warme landen hebben ze rotte tanden, in de warme landen hebben ze gele tanden, in de warme landen… Grmbl! Omdat hij mij bespiedde in mijn slaapkamer, wat niet moeilijk was door de open ogen in de dunne houtplanchetjes die zijn kamer van de mijne scheidden. Omdat we vaak ruzie hadden. Allemaal verleden tijd. Jef is de max. Grappig, gevoelig, warm. Opzwepend, oprecht, op zoek. Naar zichzelf. Buiten zijn comfortzone. Zonder obstakels uit de weg te gaan. Vroeger zo bang, nu zo’n durver. En wij? Liften mee op zijn positieve drive. Meneer wervelwind. Een energiestoot die je meeneemt. En je huis al eens in puin durft achterlaten. Maar dat neem je er met veel plezier bij.

De haha-humorist. Als het niet met zichzelf is dat hij schatert, brengt hij anderen aan het lachen. Met de vetste verhalen: ooit al een pion ingeslikt omdat je aan het verliezen bent met schaak? Met de sympathiekste slapstick moves: ooit al iemand een balletpremière zien geven vooraan in de klas om zijn zogezegde hobby te demonstreren? Met de meest bizarre mailtjes, tekstjes, uitnodigingen en social medianamen voor zichzelf: ooit al een Skype-gesprek gevoerd met Itan de Kippendoder? Hij past perfect in het gat. Dat van de wereld, in Humo.

// Tuur aka Molleke

De denker. Het hart van een filosoof, het hoofd van een wetenschapper. Gevoel voor humor, gevoel voor timing. Gevoelig, van op een veilige afstand. Tuur style. Grappig, en niet alleen om zijn ‘ik val overal in slaap als ik gedronken heb’-verhalen: op de parketvloer, op een biljarttafel, met zijn hoofd in een lege kom macaroni. Hij valt als een blok. Misschien omdat hij ooit met een bijl in zijn hoofd hakte? Behalve een kaal plekje op zijn schedel – geen vrees, hij heeft meer dan haar genoeg – hield hij er een halfopen fontanel aan over. Zijn hart klopt in zijn hoofd. Pompt zuurstof naar zijn complex vertakte hersenkruin, waar hij graag al eens een boompje opzet over wetenschap, literatuur, muziek en Emma Watson. This brother from the same mother kent trouwens heel het internet uit zijn hoofd. Of zo lijkt het toch. Hij durft wat stuurs – eddem? – overkomen, maar heeft een groot hart. Diep vanbinnen. Een beetje begraven onder de korst die zijn leed bedekt. Ergens naast dat donkere hoekje waar hij inspiratie put voor zijn snedige schrijfsels.

De poëet. Tuur is goed met pen en papier. Straffe stylotekeningen, droge humor, woordspel met een grote w. Wow. Het vloeit er allemaal uit. Indruk gevend, indruk makend, indrukwekkend. Hij heeft niet veel woorden nodig, hij kiest gewoon de juiste. Zinnen die je invult zoals hij ze schreef, of zoals jij ze wil lezen. Deze componeerde hij ooit voor mij, en klinkt nog steeds als muziek in mijn oren: “Ze is meer zus voor de broers dan ze zelf beseft.” Sweet!

// Goede dingen komen in drievoud

Drie broers, merci vake en moeke! Zo is het altijd gezellig aan onze gezinstafel. Zo is er altijd wel een die iets te vertellen heeft. Of klaarstaat om te luisteren. En zo zijn er nog twee standby, na gisteren. Ja, eentje is gaan vliegen. Een jaartje reizen. Even alles laten gisten. De temperatuur opmeten in een ander continent. Content. Zijn dromen achterna. Ik ben zo blij voor hem, al zal ik hem toch missen aan tafel. Ach, een jaar is snel voorbij. En de spaghettisaus zal ook smaken zonder the magic touch van Jef kok. Anders. Dat wel. We zullen de pikante verhalen missen. De karaktervolle kruiding die dat warme gevoel geeft in je buik. De spontane aanpassing van het recept. Het chaotisch gepruttel in de keuken. Het smakelijk genieten. Met volle teugen en nog vollere kaken.

Jeffie en Marlieze. Ga los, ga ver, ga diep. Reik hoog, plant bomen, oogst geluk. Kom alsjeblieft wel terug. En verlos ons meteen ook van de vraag hoe het zit met de tanden in de warme landen van vandaag ;)

Zusselknuffel
Rien aka kordulespiere x

BewarenBewaren