Ouders die al een zoon hebben en voor een tweede kind willen gaan: wees gewaarschuwd! Lees hier de blote bekentenis van een zus die uit het gezinsbed praat over haar broer die de lakens uitdeelde.

> Hé Rien, je moet eens aan dat draadje likken.
Nee, het ging niet over een spaghettisliert. Wel over een onafgewerkt elektriciteitsdraadje dat uit de schuine wand van mijn slaapkamer stak #saywatt?! Zijn gezicht toen ik de schok – letterlijk en figuurlijk – door mijn lijf voelde gaan… De spanning en de pretlichtjes in zijn ogen. Voor eeuwig op mijn netvlies gebrand.

> Rien. Rie-ien, hoor jij dat ook?
Als hij niet kon slapen in de kamer naast je, terwijl jij al lekker lag te knorren na het afscheid van ‘een varken met een lange snuit’ (en het vertelselke is uit). Ik moest altijd mijn bed uitspringen voor die angsthaas.

> Rien, ga jij nu eens naar beneden? Ik ben al geweest.
Als hij niet kon slapen in de kamer naast je, en na 3 keer zijn kattige zus stuurde. Elke avond dezelfde smoesjes: ‘ik kom een zakdoek halen’, ‘mag ik een glas water, ik heb dorst’, ‘mag de deur blijven open staan’. Die laatste was mijn favoriet. Dan hoorden we vake tot boven piano spelen. Een dodo-re-mi-klassieker waar we altijd opnieuw voor (in slaap) vielen!

> Rien, gaan we T ontvoeren?
T-day, met de grote T van trauma… Toen we voor het eerst mochten thuiswachten op T, ons jongste broer. Wij weten het nog goed, hij gelukkig alleen uit onze verhalen. Mr G.Enius had het idee om ons eigen broer te kidnappen. G: “Ik zet een pruik op, bel aan de deur, jij doet open en ik ontvoer hem.” Ik (dom ding): “Oké.” – Ding dong – “Ik kom je kidnappeeeen!” (zo doorzichtig als een slechte horrorfilm, gelukkig was T te jong om er ooit een te hebben gezien). T kijkt naar mij. Naar G. Naar mij. We lezen blinde angst in zijn ogen maar gaan nog een scene verder. Ik vertaal en vertolk zijn stalen blik in een ijzige kreet. Als G en ik touwtje beginnen te trekken aan zijn armen, barst de middenlijn in hysterie uit. Dit spant de kroon. We treden uit onze rol om een nationale ramp te voorkomen. Het had T een bloedrood gezicht, zweet en tranen gekost… maar de verdere avond werd hij behandeld als een koning. Uit schuldgevoel en broederliefde, zou ik willen zeggen. Al was het ook uit angst voor va en moe.

> Rien, je moet een bel blazen op elke foto.
Op mijn eerste communie drukte hij mij dit goede advies op het hart en een roze kauwgom in de mond. Met alle gevolgen van dien… Op elk kiekje een roze flits. Chic? Niet echt! Al blijf je zo misschien wat minder plakken bij de kleffe smaak van mijn bekjeshaar en bakkeskleren (zonder afbreuk te doen aan jouw uitstekende naaikwaliteiten moetie!).
 

En toch, Ali(liefste) G… restecp!
You’re wicked. Forreal Bro.

Zusselknuffel x

BewarenBewaren