Hij – attent – “Excuseer mevrouw, je hebt iets laten vallen. ” Zij – enthousiast – “Oh bedankt!” Stilte… Zij – vuile trien – een scheefgetrokken wenkbrauw en een lip in een rare kronkel. Hij – ecotripper – een uitdagende smile tot achter zijn lichtgroene oren. Dat deed mijn vader als iemand rommel op de grond … Lees verder
Juij, de zon schijnt! Het wordt superdroog vandaag. En ik doe er vrolijk en blij nog een vol schepje bij: flauwe woordspelingen, deel II. Meet me over the top… en geniet van het droge microklimaat, de ijle lucht en dat lichte gevoel in je hoofd. Lees verder
Sommige dingen moet je zelf meemaken om ze te kunnen geloven. Ik spreek uit ervaring. Jammer genoeg, zou je kunnen zeggen. Of niet, anders kon ik dit verhaal nu niet vertellen. Zou ik mensen in een gelijkaardige situatie minder goed begrijpen. Zou ik waarschijnlijk zeggen dat zoiets mij nooit zou overkomen. Maar dat deed … Lees verder
Soms zou ik wel eens durven. Zo stiekem even zweven. In mijn hoofd. Heel lichtjes, bijna onzichtbaar. Als een zachte zucht die zich alleen toont als het koud is buiten. De laatste lucht in een heliumballon, die met wat wind uit de juiste hoek nog even boven zichzelf uitstijgt. “Zo’n vlotte pen. Je bent echt goed. … Lees verder
Laat ons ne keer zot doen! Twee plaatjes voor de prijs van geen. Nee, ik kon niet kiezen – surprise, surprise! En ja, ik doe het vooral voor jullie dubbel kijkgenot. Met de grote k van kijk, kijk… een nieuwe post. Februari in 12 kliekjes, 6 klakjes – het slaat op niets, maar het moest … Lees verder
Een zus. Ik was lang benieuwd hoe het zou zijn. Iemand die mijn haren vlocht, in plaats van ze stiekem te knippen. Iemand om posters mee te betasten van de Backstreet Boys, in plaats van er een te aaien met een pianospelende dalmatiër. Iemand die met Barbies zou spelen, in plaats van spleetjesweetjes te ontfutselen … Lees verder
Heb jij ze onlangs gespot? Love birds. Rond Valentijn slaan ze spontaan hun romantische vleugels uit. Ooit samen geringd. Nu samen op ronde. Meegevoerd met de stroom. Geland op restaurant. Eindelijk tijd voor een heerlijke tête à tête. Zonder kinderen. Zonder afleiding. Alleen elkaar. En de stilte… Waar blijft dat hoofdgerecht toch? Stilte. Eens lief lachen naar … Lees verder
New York is als de films van Quentin Tarantino: je bent voor of tegen. Dat voel je onmiddellijk. Ik ben dubbel voor. De drive, de energie, de impulsen. De gezelligheid, de intimiteit, de persoonlijkheid. Wie voet zet op dit eiland heeft de wereld in zijn hand. The Big Apple. Unchained. De stad die uitput en … Lees verder
Omdat flauw het nieuwe hip is. Of ik dat graag wil geloven. Speciaal voor jullie: een niet zo strenge selectie flauwe woordspelingen, uit het leven gegrepen. Stretch alvast je lachspieren… Lees verder
Wat als… Interstellar nu eens echt was? Dan kon je door de tijd rijzen <spoiler alert – euh, too late> om een avond op café te zitten met je zestienjarige zelf. Ik vraag me af wat ik tegen mijn pubervertolking zou zeggen. Hoe ik toch altijd op zo’n vierdimensionele vragen kom? Ik zou het kunnen … Lees verder
Rien Mertens 