Woohoo! Check ons staan blinken boven ‘mijn column’ in De Bond. Blij ei hier :)

Verzonken in gedachten

We rijden langs De Leie in de auto. Ik zit achteraan met Dot – want de achterbank is de plek waar moeders naast hun baby’s zitten. Sus zit ook achterin, dromerig naar buiten te kijken. Tot hij zegt: ‘Wat gebeurt er eigenlijk als we met onze auto in de rivier rijden?’

Een onschuldige vraag. Al zet ze een gedachtefilm in gang. Hoe red je drie kleine kinderen, van wie een baby, uit een zinkende auto? Met slechts twee volwassenen? Ik begin in scenario’s te denken – mijn man met de jongens, ik met de baby; of net andersom. Geraak je überhaupt levend boven, omgeven door koud water en paniek?

Er duiken veel vragen op en weinig concrete antwoorden. Dat vat meteen samen hoe het ouderschap soms voelt voor mij. Ik moet dingen loslaten. Ik kan niet op alles voorbereid zijn of mijn kinderen voor alles behoeden. Dat vraagt gewoon te veel. Tegelijk geeft dat mijn kind weinig vertrouwen om zelf te proberen. Of om in zichzelf te geloven.

En toch vind ik dat moeilijk. Ik voel me zo verantwoordelijk voor hen. Al maakt het weinig uit dat ik regelmatig kijk als ze in de verte spelen, toch doe ik het. Want wie weet klimt er wel één te hoog in een boom. Draait er wel één een touw rond zijn nek. Of loopt er wel één op straat. Er zigzagt een dunne lijn tussen verantwoordelijkheid, angst en controle.

Die continue slingerbeweging put me uit. Ik weet dat het niet altijd hoeft – meer zelfs, dat het ook mijn man en kinderen doet oogrollen. En tegelijk gebeurt het vaak, op automatische piloot. Of ik intussen googlede hoe je best ontsnapt uit een zinkende auto? Misschien. Of dit meer zekerheid geeft? Twijfelachtig. Ik laat me verleiden door een vals gevoel van veiligheid, want er zijn zoveel onvoorspelbare factoren in het spel.

Je weet vaak pas hoe je reageert als een scenario zich afspeelt. Dan ontvouwen de dingen zich – soms goed, soms minder goed. Het leven is geen film waarin je meerdere takes krijgt tot het juist zit. Je doet het met wat op dat moment lukt. Je krijgt gelukkig altijd kansen om bij te sturen. Om te herstellen. Om sorry te zeggen – dat leef ik hier vaak voor.

In extreme situaties, zoals een zinkende auto, hangt er natuurlijk meer van af. En tegelijk weerspiegelt het iets van die kleine stressmomenten waarin ik soms verdrink. Ik roei met de riemen die ik heb. Ouders zijn ook maar mensen. Volwassen kinderen – van vlees en bloed, zweet en tranen.

Je kan niet alles dragen. Niet alles loopt zoals je wilt. Dat hoeft ook niet. Je kan wel liefdevol proberen kiezen. Elke keer opnieuw.

Dus kies ik, als passagier op de achterbank, om mijn gedachten even te parkeren. Om met een vol hart te kijken naar de volle auto die mij meevoert. Mijn man, verantwoordelijk, aan het stuur – al rem ik af en toe automatisch mee in het luchtledige.

We rijden niet in De Leie. En tegelijk houd ik het niet helemaal droog.

___

Column in opdracht van Gezinsbond voor De Bond-magazine