Een paar maanden geleden nog maar, schreef ik onderstaand ‘wiegenliedje voor wie ongepland zwanger is’ – ook voor mezelf dus.

Intussen heeft dit ongeboren kind een plekje in ons gezin – al is het soms als kussen voor de kleinste grote broer: hij wilde lekker dicht bij haar zijn, nadat hij haar zag bij de gynaecoloog. Daar kreeg onze dochter na vijf maanden ook al een beetje een gezicht.

Er pruttelt nog wel angst en twijfel – als in ‘kan ik dit nog wel aan, lichamelijk en mentaal?’ En tegelijk groeit er steeds meer nieuwsgierigheid, steeds meer buik en steeds meer liefde voor dit groeiende gezin.

__

Wiegenliedje voor wie ongepland zwanger is

je kunt het beste je hart volgen
zodat je in beweging komt
en voelt dat het klopt

je kunt wel bang worden van nieuw leven op de wereld zetten
maar wordt niet bang van het leven zelf

het moeilijke aan een derde kind
is dat je steeds in de minderheid bent
en als je het kunt moet je het doen

je kunt wel bang worden van slapeloze nachten
maar wordt niet bang van dat warme lijf op je borst

schuif je voeten onder tafel
nu is de thee nog warm
laat die reep chocolade langzaam smelten

leg je haren op mijn schoot
ik kam de knopen uit je hoofd

of kom naast me zitten,
ik heb een bankje met plaats voor stilte
waar we samen de leegte kunnen vullen

je kunt het beste gewoon beslissen
zodat je kiest
en weet wat je verliest

leg wat zorgen in handen van een ander
laat hen broeden op jouw koekoeksjong
nestel jij maar in vertrouwen

voel de zon weer door de wolken
dooi de rijm rond jouw hart
dans in je woonkamer alsof de buren niet door je haag gluren
tuur naar het verkreukte ochtendgezicht van je zonen
maak het kind in jezelf zachtjes wakker
en luister naar die fluisterende buik

het moeilijkste is niet je hart volgen
maar wel horen wat het zegt
__

Ik heb geluisterd ❤️