Trauma. Ik durfde het woord lang niet in de mond nemen. Omdat het -voor mij- beschuldigend klonk. Omdat het -voor mij- voelde alsof ik met de vinger wees, naar mensen die ik graag zie. Naar mijn ouders, die zo hun best deden. Met alles wat ze toen (niet) wisten en voelden. Met alle liefde voor ons vier. En een paar ontbrekende stukjes, die ze zelf misten als kind.

Ik dacht lang dat opvoedboeken mij konden helpen om de beste ouder te zijn. Steeds meer geloof ik dat de beste versie van een ouder gewoon de beste versie is van jezelf. Met alle liefde voor jezelf. En een paar ontbrekende stukjes om naar te kijken, om te omarmen en op hun plaats te laten vallen.

Die opvoedlectuur was -voor mij- eigenlijk zelfhulp. Om, naast mijn kinderen, ook te kunnen afstemmen op mijn eigen innerlijke kind. Om, naast mijn kinderen hun emoties, ook bij die van mezelf te kunnen zijn. In alle vormen. Want hoe mooi kunnen kinderen verdrinken in verdriet, ontploffen uit kwaadheid en dansen van plezier.

Mijn zonen hun gevoelens waren mijn leerschool. Om er bewust bij te blijven. Nu. Zonder oplossen. Zonder schuld(ige). Zonder oordeel. Met zachtheid. Troosten. Omarmen. Ruimte geven.

Ik leerde emoties ontvangen voor hen. Omdat ik dat zelf miste als kind. En tegelijk leerde ik het voor mezelf, al wist ik dat toen nog niet. Mijn kinderen spiegelden wat ik nodig had: elk gevoel mogen voelen en tonen. Het zien, laten zijn en loslaten.

Traumawerk. Het is intens om terug te gaan naar verstopte stukjes. Om te zoeken. Te vinden. Recht in de ogen te kijken. Om stevig ingepakte wondes langzaam te ontzwachtelen. Te verzorgen. Lief te hebben. Het is intens om opnieuw te voelen wat ooit niet kon of mocht.

Eerlijk? Het proces gaat -voor mij- (te) traag, zo frustrerend. Tegelijk voelt de wereld -voor mij- te snel, zo confronterend. Het is oké. Ik ben langzaam in beweging. Het voelt nog als stappen op drijfzand. Maar ergens voor mij ligt vaste grond. En ergens achter mij ligt een bevroren versie van mezelf: bang om te bewegen, uit angst om verkeerd te doen.

Ik legde al een weg af. En blijf stappen. Tot ik in mijn flow geraak. Ik kom er wel, uiteindelijk. Op het tempo van mijn innerlijke kleuter.