Ik hou van wind. Van de zachte stuwing. Van het duwtje-in-de-rug-gevoel naar de juiste richting. Of net van de voelbare weerstand, tegen de stroom in.

De wind helpt je loslaten. Of bewust vasthouden.

Ik hou van dansende maïsvelden. Van rondvliegende haarslingers en bladconfetti. Van ruisende kruinen boven mijn hoofd. Van wiegende grashalmen onder mijn voeten.

De wind blaast de wolken weg. Ook in je hoofd.

Ik hou van wind. Van dat extra vlaagje buitenbewustzijn, dat je deel maakt van een groter geheel. Van het idee dat de hemel verjaardagen viert, en maar kaarsjes blijft uitblazen.

De wind is er altijd. Subtiel of sterk, je voelt zijn aanwezigheid.

Ik hou van uitwaaien. Als een boom. Mijn kruin beweegt mee met wat komt. Mijn wortels staan stevig in de grond. Afscheid nemend van stukken die niet meer dienen. Ruimte makend voor nieuws dat zich nog niet laat zien.

Ik hou van de wind.
Als een klein kind.